ผู้อาวุโสไป๋มองแผ่นหลังของอวิ๋นเช่อที่ค่อย ๆ ไกลออกไป คิ้วขมวดแน่นจนเป็นก้อน ไม่อาจกลั้นใจ จึงแซวเบา ๆ กับผู้อาวุโสผู้บังคับกฎอีกผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ผู้อาวุโสหลี่ เจ้าว่าอวิ๋นเช่อคนนี้… เขาฝึกบำเพ็ญกันมาอย่างไรกันแน่? พวกข้าทั้งหลายซึ่งเป็นคนชราฝึกตนมานับพันปี ก็ยังไม่แน่ที่จะมีความก้าวหน้ารวดเร็วดุจก้าวพันลี้ในหนึ่งวันเช่นนี้ แต่คนอย่างเขากลับดี แค่เดินเล่นไปมาเฉย ๆ ก็ยังสามารถก้าวข้ามขั้นภูมิได้อีก?”
ผู้อาวุโสหลี่ผู้นั้นลูบหนวดเคราขาวดอกเล็กน้อย ยิ้มอย่างไร้ทางเลือก “ข้าเป็นมนุษย์มาจนถึงอายุขัยเพียบพร้อม อัจฉริยะที่เคยพบมาก็ไม่นับถ้วน แต่คนแปลกประหลาดอย่างอวิ๋นเช่อนี่ ยังเป็นครั้งแรกเลยทีเดียว ในตัวเขาดูเหมือนมีบ่อพลังอันไร้ที่สิ้นสุด ทุกครั้งที่ลงมือย่อมนำความสะเทือนใจใหม่ ๆ มาให้พวกเรา”
ผู้อาวุโสอีกคนที่รับผิดชอบการจดบันทึกข้อมูลของมณฑลปริศนาแซะขึ้นว่า “เมื่อครู่ข้าแอบจดบันทึกไว้ พลังหมัดเมื่อครู่ของผู้อาวุโสอวิ๋นนั้น ทรงพลังเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสี่เท่าเมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งมาถึงหุบเขาลมดำ! เพิ่งผ่านมาเพียงไม่กี่วัน เขาทำสิ่งใดกัน? หรือว่าสภาพแวดล้อมของมณฑลปริศนาปีศาจแห่งนี้ สำหรับเขาแล้วกลับเป็นสถานบำเพ็ญแห่งบูรณะที่ประเสริฐยิ่ง?”
“เป็นไปไม่ได้” ผู้อาวุโสไป๋ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “พลังปีศาจภายในมณฑลปริศนานี้เดชานุภาพโหดร้ายยิ่ง แม่ทั่วไปแม้เป็นเทพแค่เพียงแตะต้องเล็กน้อยก็ต้องหมุนวรยุทธ์ขับไล่สิ่งอัปมงคล หากประมาทเลินเล่อเพียงเล็กน้อยก็จะถูกกลืนกินจิตวิญญาณ กลายเป็นทาสปีศาจ เรายังคงรักษาสติไว้ได้จนถึงที่นี่ก็ถือว่ายากยิ่งแล้ว จะมีเรื่องการบำเพ็ญได้อย่างไร? ผู้อาวุโสอวิ๋นอาจ… มีโอกาสพิเศษหรือวิชาลับบางอย่างที่เราไม่รู้ก็เป็นได้”
ผู้อาวุโสหัวล้านผู้หนึ่งถอนใจหายใจ “เจ้าทั้งหลายลืมไปแล้วหรือ ตอนนี้คือกฎแห่งมหาวิถีสวรรค์อันใหม่ ทุกสิริสิ่งล้วนตั้งอยู่บนพื้นฐานของค่าประสบการณ์และค่าพลัง ความเร็วในการบำเพ็ญที่เร็วยิ่งก็เป็นเรื่องธรรมดาสามัญ”
บรรดาผู้อาวุโสทั้งปวงเงียบงัน แต่ความสงสัยในใจกลับหนักอึ้งยิ่งขึ้น