คำพูดยังไม่ทันจบ ร่างปิศาจพันจั่วก็ถล่มลงมหึมา กระแทกลงในห้วงมิติที่แหลกลาญ กลายเป็นเลือดดำฟุ้งกระจายเต็มท้องฟ้า เหลือเพียงแก่นมอนสเตอร์ที่ถูกกัดแทะจนแหว่งวิ่นยังลอยอยู่กลางอากาศ แล้วค่อย ๆ สูญสลายแสงไป
มหามารราชาสิ้นใจ ทัพปิศาจกับนายทัพปิศาจที่เหลือต่างรีบลงเบ้าหลุมมิติหนีไป
หลู่ฉางเชิงยืนอยู่ที่เดิม ยักษ์เงาร่างพันจั่วค่อย ๆ หดตัวสลายไปพร้อมกับเทพธาตุที่หมดสิ้น กลับคืนสู่ร่างเดิม ร่างกายสั่นคลอน เอามือยันห้วงมิติข้างกาย พ่นเลือดเทพสีทองมืดออกมาเป็นหยดใหญ่ ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษในทันที
ฉินอีชิงรีบก้าวเข้ามาประคองร่างนั้นไว้ แล้วหยิบเม็ดยาเม็ดระดับเทพออกมาต้องการป้อนให้ท่านบรรพชน
“ไม่เป็นผล” หลู่ฉางเชิงโบกมือ “ฤทธิ์เทพวจนะของมหามารราชาฉาเอ่อร์ซาฝังคาถาแห่งความไม่ฟื้นฟูและบาดเจ็บต่อเนื่องไว้ ข้าทนต่อไปได้ไม่นานหรอก”
บรรพชนแห่งเผ่ามืดทั้งหลายได้ยินดังนั้น ต่างตกใจในใจ พากันเข้ามาถามไถ่
หลู่ฉางเชิงไม่เอื้อเฟื้อแก่ใคร กลับพาฉินอีชิงออกจากที่นั้นไปยังห้องของตนแต่เพียงผู้เดียว
เมื่อนั่งลงแล้ว เขากล่าวว่า “ข้าจะให้เจ้าเลือกสองทาง หนึ่ง กลายเป็นร่างเทพอันใหม่ของข้า สอง ส่งมอบต้นกำเนิดของเจ้า เพื่อช่วยให้บรรพชนผู้นี้ฟื้นคืน”
“ท่านบรรพชน! นี่......” ฉินอีชิงตั้งแต่งตัวจนแข็งค้างด้วยทางเลือกที่มาเฉพาะหน้า