อวิ๋นเช่อรู้สึกว่าวิญญาณของตนถูกฉีกและหลอมรวมใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่านับครั้งไม่ถ้วน สติสัมปชัญญะสั่นคลอนแทบจะพังทลาย
ไม่รู้ว่านานเท่าใด เมื่อเส้นใยวิญญาณเส้นสุดท้ายที่เชื่อมกับหน้ากากถูกตัดขาด ณ กลางคิ้วของเขา ตราหน้ากากบาปทั้งเจ็ดที่รบกวนเขามายาวนานกำลังแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีเทาดำ ถูกพลังไร้รูปร่างที่ยื่นออกมาจากกลุ่มแสงค่อยๆ ดึงออกมา ลอยอยู่กลางอากาศและดิ้นรนเล็กน้อย
"สำเร็จแล้ว..." อวิ๋นเช่อสูดหายใจลึก รสชาตินี้ช่างทรมานยิ่งนัก!
เขามองหน้ากากตะกละในมือ บัดนี้ไม่รู้สึกถึงความผูกพันกับวิญญาณอีกต่อไป แต่ความสามารถต่างๆ ของหน้ากากตะกละยังคงอยู่ นับเป็นความประหลาดใจที่ไม่คาดคิด
เดิมที เขาคิดจะทิ้งหน้ากากตะกละและสร้างหน้ากากระดับบรรพชนขึ้นใหม่ อย่างไรก็ตามเขามีแก่นหน้ากากซึ่งเป็นวัสดุเทพที่หายาก ขอเพียงรวบรวมวัสดุเทพให้พอเพียง การมีหน้ากากระดับบรรพชนอีกอันก็ไม่ใช่ปัญหา
"นี่สำหรับเจ้า นี่คือหัวใจหน้ากากจักรพรรดิที่แยกออกมาจากหน้ากากตะกละ พูดตามตรง ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะผ่านบททดสอบได้ และไม่คิดว่าหน้ากากที่แยกออกจากวิญญาณสำเร็จจะสามารถหลุดพ้นจากหัวใจหน้ากากจักรพรรดิได้ด้วยตัวเอง" จิตวิญญาณแห่งหอคอยแสงวาบขึ้น ร่ายออกมาซึ่งผลึกหนึ่งก้อน
อวิ๋นเช่อเอื้อมมือรับวัตถุแก้วสีดำแดงรูปร่างคล้ายหัวใจ สัมผัสเย็นเฉียบ แต่แฝงไปด้วยพลังที่เต้นเป็นจังหวะ ราวกับสิ่งที่ถืออยู่ไม่ใช่วัตถุไร้ชีวิต แต่เป็นหัวใจที่หลับใหล
"ไอ้หนู เจ้าแน่ใจหรือว่าจะให้เด็กหญิงผู้นั้นทนทุกข์ทรมานจากการแยกวิญญาณแบบที่เจ้าเคยประสบ? ข้าเห็นว่าควรคิดให้รอบคอบเสียก่อน จิตวิญญาณของนางเทียบกับเจ้าห่างชั้นเกินไป ข้าการันตีได้ว่าโอกาสสำเร็จของนางไม่ถึงหนึ่งในสิบ" จิตวิญญาณแห่งหอคอยกล่าวอย่างเคร่งเครียด