ประมุขหุบเขาเชื้อเพลิงแดงเป็นคนแรกที่ก้าวออกมา ยืนขวางตัวอวิ๋นเช่อเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยกับไป๋ชิงเหยียนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ประมุขไป๋ การประลองเซียนบนเวที ชีวิตตายเป็นความรับผิดชอบของตนเอง เมื่อลงมาจากเวทีแล้วย่อมไม่ควรเอาความแค้นส่วนตัวมาคิดหักอีก เจ้าเป็นทั้งประมุขสำนัก และเป็นถึงเซียนจริงเจ็ดเวที จะลงมือกับคนรุ่นหลังที่นี่ ไม่กลัวว่าเหล่าผู้ฝึกตนทั่วใต้ฟ้าจะหัวเราะเยาะหรือ?"
ไป๋ชิงเหยียนขมวดคิ้วโค้งขึ้น กล่าวเสียงเย็นว่า "ไอ้สัตว์น้อยนี่ใช้อาคมชั่วฆ่าศิษย์หลังประมุขแห่งสำนักข้า วันนี้ถ้าข้าไม่ฆ่ามัน หน้าตาของวิหารไป๋หลิงข้าจะเก็บไว้ที่ไหน? ประมุขหุบเขาเชื้อเพลิงแดงถ้ายังขวางทางข้าอีก อย่าโทษข้าไม่เกรงใจ ข้าจะเหยียบหุบเขาเชื้อเพลิงแดงของเจ้าให้ราบเป็นหน้ากลองพร้อมกันไปเลย!"
"เจ้า!"
ประมุขหุบเขาเชื้อเพลิงแดงทั้งโกรธทั้งร้อนใจ เขามีภูมิเพียงเทียบชั้นกับไป๋เสวียนเท่านั้น เมื่อเผชิญกับไป๋ชิงเหยียนผู้เป็นเซียนจริงเจ็ดเวที ต่อให้รับเพียงหนึ่งเด็ดก็ไม่มีทางรอด แต่คำพูดเพิ่งพูดออกไป ย่อมทำได้เพียงกัดฟันแน่น บีบดาบคู่มือในมือให้แน่น
ชั่วขณะนั้นเอง มือหนึ่งค่อย ๆ วางลงบนบ่าของเขา อวิ๋นเช่อก้าวออกมาจากด้านหลัง ส่ายหน้าให้เบา ๆ
"ท่านประมุขถอยไปเถิด ความบาดหมางระหว่างข้ากับวิหารไป๋หลิงนี้ ข้าจะจัดการเอง"
ประมุขหุบเขาเชื้อเพลิงแดงยังจะพูดต่อ แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาอันสุดสงบของอวิ๋นเช่อ ในที่สุดก็ได้แต่ถอนหายใจ ถอยหลังกลับไปสองก้าว
อวิ๋นเช่อเงยหน้ามองไป๋ชิงเหยียน มือค่อย ๆ กุมดาบสับเซียนขึ้นช้า ๆ พลังมังกรสีทองแดงไหลออกมาตามลำดับตามใบดาบ