สามวันต่อมา อวิ๋นเช่อได้เดินทางกลับมายังหอเทพม่านโมฆะ เมื่อสวี่เซียนและเซี่ยอี้เหมียนเห็นเขา ทั้งคู่ต่างตกตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อสายตา
ถ้าจำไม่ผิด ตั้งแต่อวิ๋นเช่อมุ่งหน้าสู่รอยแยกม่านโมฆะมาจนถึงบัดนี้ ก็ล่วงเลยมาราวครึ่งปีแล้วใช่ไหม!
แต่อีกฝ่ายกลับอาศัยอยู่เพียงลำพังในรอยแยกที่เต็มไปด้วยกระแสความโกลาหลแห่งอวกาศและสัตว์ร้ายแห่งม่านโมฆะได้นานเพียงนั้น แถมดูท่าทางยังไม่มีแม้แต่รอยแผลเป็นสักนิด
"เจ้า...เจ้าคืออวิ๋นเช่อจริง ๆ เหรอ?" เซี่ยอี้เหมียนก้าวเข้ามาหลายก้าว แล้วเอ่ยถามคำถามที่แม้แต่ตนเองยังรู้สึกว่าขันตลก
นางมองชายหนุ่มตรงหน้าที่แม้พลังอายุจะลึกล้ำยิ่งกว่าวันที่จากไป ชั่วขณะหนึ่งนางแทบคิดว่าตนเองจำคนผิด
ส่วนสวี่เซียนรีบก้าวเร็วเข้ามารับ สายตาคมกริบกวาดผ่านร่างของอวิ๋นเช่อ ก่อนหยุดลงที่ดวงตาคู่ที่ลึกล้ำยิ่งขึ้นกว่าเดิมของเขา แล้วชื่นชมว่า
"ดั่งคำกล่าว วีรบุรุษแท้ย่อมเกิดในหนุ่มสาว ดูเหมือนเจ้าจะได้รับไม่น้อยจากรอยแยกม่านโมฆะ ศึกจัดอันดับแห่งหอเทพกำลังจะเริ่มต้นขึ้น การกลับมาของเจ้ามาพอดี อีกไม่กี่วันนี้จงพักฟื้นเตรียมตัวเสียก่อน อย่าประมาท บรรดาอัจฉริยะแห่งภพต่าง ๆ ในม่านโมฆะย่อมไม่ใช่คนที่จะต่อกรได้ง่าย"
อวิ๋นเช่อพยักหน้า แล้วก้าวเข้ามาหลายก้าวอย่างแปลกใจ หยิบหัวใจแห่งม่านโมฆะออกมา พลางถามอย่างฉงนว่า "ผู้อาวุโสมิได้ต้องการหัวใจแห่งม่านโมฆะหรือ? บัดนี้ข้าทำภารกิจสำเร็จแล้ว การไม่เอ่ยปากสักคำเช่นนี้ มิใช่การที่ดีหรือ!"
สวี่เซียนที่กำลังจะหันหลังจากไปได้ยินดังนั้น ฝีเท้าก็สะดุดหยุดทันที เขารีบหันกลับมา มองหัวใจแห่งม่านโมฆะในมือของอวิ๋นเช่อ รูม่านตาหดเกร็งในทันที
"เจ้า...เจ้าทำภารกิจทดสอบสำเร็จจริง ๆ!"
น้ำเสียงของสวี่เซียนแฝงความตกตะลึงที่ปิดบังมิไว้ เขารีบก้าวเข้ามา สายตาจ้องมั่นที่หัวใจแห่งม่านโมฆะเม็ดนั้นที่แผ่รัศมีสลัวในมือของอวิ๋นเช่อ