หัวใจของอวิ๋นเช่อเต้นถี่ขึ้นเล็กน้อย ถ้อยคำของประมุขนิรยะดั่งก้อนหินที่ถูกขว้างลงในใจอันมั่นคงของเขา ก่อให้เกิดระลอกระลอกซ้อนขึ้นไม่สิ้นสุด
"ดอกไม้แห่งการเวียนว่าย... เหวแห่งการเวียนว่าย..." อวิ๋นเช่อพึมพำเบา ๆ ดวงตาแลบแปลวไปมา
ฝั่งหนึ่งคืออันตรายอันมิอาจคาดเดา และชะตากรรมที่อาจถูกชักใย อีกฝั่งคือความหวังเลือนลางไร้ตัวตน และวิถีแท้จริงในการกลับคืนสู่โลกโลกันธ์ จะเลือกเช่นไร?
เขาหันไปมองผู้บุกเบิกที่ยืนอยู่เคียงข้าง ดวงตาสีทองของนางก็แสนซับซ้อนไม่ต่างกัน เห็นได้ชัดว่าถ้อยคำของประมุขนิรยะทำให้นางตกตะลึงและหวาดวิตกเช่นกัน
"ให้ข้าได้พิจารณาสักครู่"
อวิ๋นเช่อสูดลมหายใจลึก กล่าวกับประมุขนิรยะ เรื่องนี้ช่างยิ่งใหญ่เกินกว่าจะตัดสินใจวูบวาบ เขาจำเป็นต้องมีเวลาย่อยความและถ่องแท้ทุกประการ
ประมุขนิรยะพยักหน้า ทว่าดูเหมือนจะไม่แปลกใจ "ได้ ข้ายื่นให้เจ้าสามวัน สามวันจากนี้ ข้าจะกลับมาที่ชิงหลวนหลิวกวางอีกครั้ง หวังว่าเจ้าจะให้คำตอบแก่ข้า"
ว่าจบ เขามิได้เปล่งวาจาเพิ่ม ร่างสั่นไหวเพียงเล็กน้อย จากนั้นพาผู้อาวุโสทั้งสองที่ตามมาข้างหลัง หลอมรวมเข้ากับความว่างเปล่าดั่งหายวับไปจากลานกลางของชิงหลวนหลิวกวาง ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน
จวบจนประมุขนิรยะหายสิ้นไปแล้ว อวิ๋นเช่อจึงคลายลมหายใจ รู้สึกได้ว่าหลังของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
เมื่อครู่ที่เผชิญหน้าประมุขนิรยะ เขารู้สึกราวกับเดินอยู่ริมหน้าผาสูงนับหมื่นวา แม้พลาดท่าเพียงน้อยนิด ก็จะสูญสลายเป็นผงธุลี
เขามิได้ใช้ญาณดูดกลืนสภาพของอีกฝ่าย เพราะเบื้องหน้าผู้ที่หลุดพ้นจากกฎแห่งฟ้าดินเช่นนี้ ต่อให้ระวังสักเท่าไรก็ต้องถูกตรวจจับได้แน่นอน ณ ขณะนี้เขายังไม่มีมูลฐานพอที่จะรองรับพระโทสะของอีกฝ่าย