เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น บนแท่นบูชา ณ ยอดเขาอัคคีเทพ หมอกเมฆคละคลุ้ง แสงอรุณสาดส่องเป็นลำ
ศิษย์รุ่นเยาว์สิบคนที่ผ่านการคัดเลือกจากเผ่าพร้อมองครักษ์มาชุมนุมกัน ณ ที่นี้ อวิ๋นเช่อกับอวิ๋นหลิงเสวี่ยผู้เป็นบิดาและบุตรสาวอยู่ท่ามกลางนั้นด้วย
ผู้อาวุโสฮั่วเสวียนสวมชุดคลุมพิธีเก่าแก่ ถือคทาเพลิงสีฟ้าหม่นที่กำลังลุกไหม้ ยืนกลางแท่นบูชา น้ำเสียงอาวุโสดังก้องบนยอดเขา
"แดนลับเผาฟ้าเปิดเพียงหนึ่งครั้งในร้อยปี เป็นมรดกที่บรรพชนของเผ่าอัคคีเทพทิ้งไว้ ภายในมีสมบัติล้ำค่าแต่ก็มีภัยถึงตาย พวกเจ้าต้องเคารพกฎเผ่า ห้ามเข่นฆ่ากันเองในแดนลับ หากพบศัตรูภายนอกจงสามัคคีกัน รับรองความปลอดภัยของตนเอง"
กล่าวจบ ผู้อาวุโสฮั่วเสวียนเหลียวไปมองอวิ๋นเช่ออีกครั้ง หน้าผากย่นเล็กน้อย กล่าวตักเตือน "อวิ๋นหลิงเสวี่ย เจ้ายังพาองครักษ์เข้าไปได้อีกหนึ่งคน แน่ใจหรือว่าไม่ต้องการ"
อวิ๋นหลิงเสวี่ยผงกศีรษะ "ขอบคุณท่านผู้อาวุโสใหญ่สำหรับความหวังดี แค่เราสองคนก็เพียงพอแล้ว"
ผู้อาวุโสฮั่วเสวียนไม่กล่าวอะไรอีก ชูคทาขึ้นสูง ทันใดนั้นเปลวไฟสีฟ้าที่ปลายคทาพลันพลุ่งพล่าน กลายเป็นเสาเพลิงพุ่งเสียดฟ้าตรงเข้าไปในหมู่เมฆ
ชั่วพริบตา ฟ้าดินเปลี่ยนสี พื้นรอบแท่นบูชาเริ่มสั่นสะเทือนรุนแรง อักขระสีทองผุดขึ้นจากใต้พิภพ ถักทอเป็นวงแหานส่งผ่านขนาดมหึมา ณ ใจกลางของวงแหานส่งผ่าน มิติบิดเบี้ยว เกิดเป็นวังวนลึกล้ำ แผ่กลิ่นอายเก่าแก่ศักดิ์สิทธิ์ออกมา
"ถึงเวลาแล้ว เข้าสู่วงแหาน!"
ผู้อาวุโสฮั่วเสวียนเอ่ยคำสั่ง ศิษย์ทั้งสิบกับองครักษ์ประจำตัวก้าวเข้าวงแหานส่งผ่านตามลำดับ
อวิ๋นเช่อและอวิ๋นหลิงเสวี่ยสบตากัน บิดาและบุตรสาวพยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ ปลายเท้าทั้งคู่ออกแรงพร้อมกัน ร่างกลายเป็นเส้นแสงสองสาย กระโจนเข้าไปในวังวนมิติที่กำลังหมุนอย่างต่อเนื่อง