อวิ๋นเช่อร่างสั่นหวือ หลบแสงวิเศษพร้อมหวดมือปล่อยพลังลึกลับเหวี่ยงดาบให้เสียทิศ แล้วยื่นมือคว้าข้อมือผู้อาวุโสหวงไว้
"เจ้าวางใจเถิด ข้าไม่ได้แค่ดึงพลังเซียนของเจ้าไปเท่านั้น พอเจ้าสิ้นใจแล้ว ข้าจะยังเขียนทุกเรื่องที่เจ้าลงมือทำส่งไปถวายศาลกฎหมายแห่งพันธมิตรเซียน ให้ชาวนครเซียนทุกคนได้เห็นว่า ผู้อาวุโสแห่งที่ประชุมกิจการอย่างเจ้านี่เอง ลงมือเสพสมบัติที่ถูกขโมย และยืมมีดฆ่าคนมาได้อย่างไร"
มือล่าโจรพันภพหมุนเวียนเต็มที่ พลังเซียนในกายผู้อาวุโสหวงไหลทะลักเข้าสู่ร่างอวิ๋นเช่อราวน้ำท่วมฝั่งที่เขื่อนแตก ชายชราพยายามสะบัดหลุดแต่หาทางไม่ได้ ทำได้เพียงจ้องมองกายตนเองค่อย ๆ เหี่ยวแห้งลงทีละน้อย
เสียงแจ้งเตือนดังต่อเนื่องหลายครั้งในจิตของอวิ๋นเช่อ พลังเซียนพุ่งสูงขึ้นไม่หยุด เส้นลมปราณเต็มแปล้นยิ่งขึ้นไปอีก เหลือเพียงกระดาษหน้าต่างบาง ๆ กั้นระหว่างเขากับภูมิเซียนชั้นที่สอง
ผู้อาวุโสหวงล้มลงกับพื้น ลมหายใจขาดสนิท อวิ๋นเช่อสัมผัสพลังเซียนที่เดือดพล่านในกาย คายลมหายใจขุ่นยาว หันไปมองมุกบูรณ์ฟ้าในช่องลับ แล้วมองเสิ่นชิงที่ยังตั้งตระหนกอยู่ข้าง ๆ กางมือทั้งสองว่า
"จบแล้ว ฆ่าโจรแล้ว เจอลูกแก้วแล้ว รางวัลห้าพันเม็ดศิลาเซียนระดับยอดเยี่ยม ข้ารับได้หรือยัง?"
เสิ่นชิงสติกลับคืน รับมุกบูรณ์ฟ้าไปตรวจสอบอย่างพิถีพิถัน ยืนยันได้ว่าคือเม็ดที่ถูกขโมยไปจริง นางสูดลมหายใจลึก เก็บคมมีดสั้นแล้วยกกำปรานอวิ๋นเช่อ
"เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเองที่ถูกฤๅษีชราหลอกใช้ ตำหนิเจ้าโดยไม่ชอบธรรม กลับไปแล้วข้าจะรายงานทุกอย่างต่อศาลกฎหมาย รางวัลห้าพันนั้นจะจ่ายให้เจ้าครบทุกเม็ด ไม่ตัดแม้แต่เศษเดียว"