เหนือม่านโปร่งแสงนั้นแสงสีไหลระริก รอยแตกที่เคยบอบช้ำบัดนี้กลับมีอักขระแห่งมหาวิถีไหลเวียน แผ่แรงกดดันที่รุนแรงกว่าม่านคุมเทพหลายเท่า
หลงเหวินไท่บ้าคลั่งพุ่งชนภายในม่าน สายฟ้าทองระเบิดก้อง แต่แม้แต่ระลอกเล็ก ๆ บนผนังม่านก็แทบไม่อาจก่อให้เกิด กลับถูกพลังสะท้อนกลับสั่นสะเทือนเลือดลมจนวุ่นวาย
"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้แน่นอน!" หลงเหวินไท่เสียสติราวกับบ้าคลั่ง เขาไม่อาจเข้าใจได้จริง ๆ ว่าเหตุใดม่านคุมเทพที่เคยใช้รับมือผู้อื่น บัดนี้กลับครอบหัวตนเองเสียได้ เรื่องนี้ช่างเหลือเชื่อและยากจะยอมรับเหลือเกิน
ทว่าความตกตะลึงของเขายังไม่จบสิ้น เงาราวดั่งเงามืดหนึ่งค่อย ๆ หนาแน่นก่อตัวขึ้น จากรูปลักษณ์ภายนอกกลับเหมือนตัวเขาเองไม่มีผิด
เงานั้นไม่เสียเวลาพูดเปล่า สายฟ้าทองพุ่งเต็มร่าง เจดีย์สายฟ้าทองปรากฏ ทุ่มลงมายังหลงเหวินไท่ที่เริ่มชาไปทั้งร่าง
"นี่...นี่คือร่างแปรธรรมะของข้างั้นรึ!" หลงเหวินไท่รูม่านตาหดกระชับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อสายตา
สังขารที่เงานั้นแผ่ออกมา เจดีย์สายฟ้าที่หนาแน่น ล้วนเหมือนกับ "เจดีย์สายฟ้าวัฏฏะนิรวาณ" ของตัวเขาเองทุกประการ แม้แต่รสชาติแห่งธรรมะที่บรรจุอยู่ภายในก็ไม่ต่างกันแม้แต่นิดเดียว! ช่างเหลือเชื่อจนสุดขีด!
"เป็นไปได้อย่างไร! เจ้าคือผู้ใด?!" หลงเหวินไท่ตะโกนถามอย่างดุเดือด ในใจเกิดความหนาวเหน็บลึกลับ
เขาสัมผัสได้ว่าพลังบนร่างเงานั้น แทบเทียบเท่ากับสภาพปัจจุบันของตนอย่างสมบูรณ์ หมายความว่าอีกฝ่ายมีกำลังรบเช่นเดียวกับเขาโดยตรง!
เงานั้นย่อมไม่ตอบคำถามของเขา หากเพียงไร้อารมณ์บังคับเจดีย์สายฟ้า พร้อมสังหารฤทธิ์ทำลายฟ้าถล่มพื้นเช่นเดียวกัน ทุบลงมายังศีรษะของหลงเหวินไท่