ห้วงเหวน้ำแข็งวิญญาณตั้งอยู่ ณ แดนเหนือสุดของทวีปเสินอู่ ตลอดทั้งปีถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ทั่วฟ้าดินอบอวลไปด้วยไอเย็นเสียดแทงกระดูก ผู้บำเพ็ญทั่วไปหากไร้ซึ่งวิธีป้องกันความหนาวเย็นที่เพียงพอ เกรงว่าเพียงก้าวย่างสู่เขตแดนแห่งนี้ก็จะกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งไปแล้ว
อวิ๋นเช่อปลดปล่อยแสงเทพคุ้มกายออกมาเล็กน้อย ปกป้องหลิงเสวี่ยไว้ภายใน ไอเย็นที่สามารถแช่แข็งจิตวิญญาณได้นั้นสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อกระทบกับแสงเทพ
เด็กน้อยเกาะกำแพงแสงวิญญาณอย่างสงสัยใคร่รู้ ดวงตาเบิกกว้างสำรวจโลกภายนอกที่ห่อหุ้มด้วยสีเงินวาววับ ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
"ท่านพ่อ เสี่ยวเสวี่ยไม่หนาวเลย ท่านไม่ต้องปกป้องเสี่ยวเสวี่ยเป็นพิเศษหรอก"
อวิ๋นเช่อยิ้มบางๆ เป็นจริงดังที่เด็กน้อยกล่าว ร่างกายเทพธาตุเปลวเพลิงวารีศักดิ์สิทธิ์ของนาง ไม่ว่าจะอยู่ ณ แดนหนาวเย็นสุดขั้วหรือร้อนระอุสุดขีด ก็มิอาจก่ออันตรายใดๆ แก่นางได้เลย
ด้วยการมีอยู่ของกายเทพนี้ ในร่างเล็กๆ ของเด็กน้อยประหนึ่งมีสิ่งควบคุมอุณหภูมิอัตโนมัติสิงสถิตอยู่ รู้สึกสบายอย่างยิ่ง
ยิ่งรุกล้ำลึกขึ้นเท่าใด ทัศนียภาพรอบด้านก็ยิ่งพิกลพิการมากขึ้น บนพื้นดินบางครั้งพบเห็นรอยแยกน้ำแข็งยักษ์ ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง เสียงคำรามต่ำที่บีบหัวใจดังออกมาจากรอยแยกเป็นระลอก ราวกับมีสัตว์ร้ายโบราณกาลจำศีลอยู่ภายใน
สิ่งที่โปรยปรายจากฟากฟ้าไม่ใช่เพียงเกล็ดหิมะธรรมดาอีกต่อไป แต่คือเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมที่กระทบกับม่านแสงคุ้มกายดังปะทุเป็นเสียงกรุบกรับ
"ไอเย็นที่นี่เข้มข้นกว่าที่ข้าคาดคิดเสียอีก คนจากเผ่าโบราณสามารถดำรงชีวิตอยู่ในสถานที่เช่นนี้ได้ ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ"