เบื้องหลังประตูมิติ ไม่ใช่ห้วงคราณไร้แผ่นดินอย่างที่อวิ๋นเช่อเคยนึกคิด หากคืออุโมงค์อันแปลกประหลาดเต็มไปด้วยแสงสีระรื่น
กระแสแสงนับนิรันดร์ประดุจทางช้างเผือกที่กลับหัวแขวนลอย พุ่งผ่านสองข้างทางอย่างรวดเร็ว แว่วมาเป็นครั้งคราวทั้งเสียงคำรามของยุคปฐมกาลอันไกลโพ้น และเสียงกังวานจากการประทัดของมหาวิถี
อวิ๋นเช่อเบิกตาแน่น ยกก้าวเดินเข้าไป เขารู้สึกได้ถึงความไม่มั่นคงของห้วงอวกาศโดยรอบ ประดุจจะพังทลายลงและกลืนกินเขาได้ทุกเมื่อ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ปลายทางเบื้องหน้าในที่สุดก็ปรากฏแสงสว่างจุดหนึ่ง อวิ๋นเช่อจิตวิญญาณเปล่งประกาย เร่งความเร็วพุ่งทะยานออกไป
"เฮี้ยน!"
แรงกดดันสยองที่เหนือกว่าเขตสวรรค์เทพฉุดคร่างเข้ามา ทำให้ร่างของอวิ๋นเช่อจมลงทันที ประดุจแบกภูผานับร้อยล้านลูกไว้บนหลัง
ห้วงอวกาศใต้เท้าเขาบิดเบี้ยวขึ้นเล็กน้อย หากไม่ใช่เพราะร่างกายเขาแข็งแกร่งเหลือหลาย คงถูกพลังแห่งมหาวิถีของแดนแห่งบรรดาเทพบดขยี้จนแหลกลาญไปนานแล้ว
"มหาวิถีของสวรรค์-ปฐพีที่นี่ช่างแข็งแกร่งนัก!" อวิ๋นเช่อแปลกใจในใจ ด้วยร่างกายระดับที่เขาเป็นอยู่ในวันนี้ ยังต้องรู้สึกอึดอัดเพียงเล็กน้อย ช่างไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เสียเลย
เขามองรอบตัว พบว่าตนกำลังยืนอยู่บนที่ราบกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต
บนที่ราบงอกงามด้วยต้นไม้ยักษ์สูงเป็นพันจั้ง เปลือกไม้ประดับด้วยอักขระลี้ลับ เปล่งแสงเทวะจาง ๆ
ไกลออกไปแทบมองเห็นเทือกเขาอันสูงใหญ่ ยอดประทะม่านเมฆ หมอกสายพันเกี่ยว แว่วเห็นนกเซียนร่อนระบำ กวางเทพพรวดพราด ทั้งหมดเป็นภาพแห่งแดนเซียนชวนฝัน
"ที่แห่งนี้ คือแดนแห่งบรรดาเทพงั้นรึ?"
อวิ๋นเช่อสูดลมหายใจลึก กำลังจะบินมุ่งหน้าสู่แดนเทพที่ใกล้ที่สุด ชายสามคนที่แผ่นหลังสวมกงล้อมหาวิถีก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ สายตาจ้องมองอวิ๋นเช่ออย่างเหยียดหยามจากเบื้องบน
ชายผมทองคนหนึ่งกล่าวด้วยแววตาเยือกเย็น "จารึกมิติชิ้นนี้เป็นสมบัติขององค์มหาเทพหลงเหวินไท่ เหตุใดจึงอยู่ในมือเจ้า?"