“ยังไม่ถึงกับตาย”
ใบหน้าของตู้หลินซีดเผือดไปหมด เขาไม่ลังเล สั่งการทันทีว่า “ถอยทัพ! เราไม่ใช่คู่มือของมัน”
เสียงคำพูดเพิ่งจางหาย ตู้หลินก็ปรับอุปกรณ์กระตุ้นจนถึงกำลังสูงสุด ผลักม่วน่าไปไว้ด้านหลัง แล้วเหนี่ยวไกกระสุนใส่ปีศาจที่พุ่งเข้ามา แสงสีฟ้าระยิบระยับระเบิดออกมาราวดาวรุ่ง บีบให้ปีศาจต้องถอยหลังไปสามก้าว เลือดดำกระเซ็นเป็นวงกว้างบนลำต้นไม้ ส่งเสียงดังกร่วมขณะกัดกร่อนเปลือกไม้
“ข้าจะอยู่ต้านมันเอง พวกเจ้าถอยออกไปตามเส้นทางเดิม แล้วแจ้งกองบัญชาการให้ส่งกำลังเสริมมา”
“หัวหน้าทีม! จะไปก็ไปด้วยกัน!” ม่วน่ากำปืนในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ขอบตาแดงก่ำ ไม่ยอมเดินนำหน้าไปก่อน
“นี่คือคำสั่ง!” ตู้หลินตะค้อเสียงดัง ความปวดที่ตำแหน่งแขนขาดทำให้เหงื่อเย็นซึมออกที่ขมับ
“ข้าคือหัวหน้าทีม ต้องอยู่ที่นี่ พวกเจ้าออกไปนำกำลังเสริมกลับมาจึงจะจัดการมันได้อย่างถาวร ถ้าฝืนสู้ตรงนี้ก็มีแต่ตายกันทั้งหมด รับคำสั่งเดี๋ยวนี้!”
สมาชิกทีมต่างแดงก้ำทั้งน้ำตา ไม่มีใครอยากจากไป ตู้หลินกำลังจะตะค้อรีบอีกครั้ง ทว่าเบื้องบนของป่าลึกกลับดังขึ้นเสียงแหลมคมแห่งลมพัดผ่านเพียงเบา ๆ
ก่อนทุกคนจะทันตั้งตัว ปีศาจที่กำลังบ้าคลั่งพุ่งเข้าโจมตีกลับสะดุดหยุดกลางอากาศอย่างฉับพลัน ศีรษะอันโตใหญ่เอียงคลอไปด้านหนึ่ง ทั้งร่างแข็งทื่ออยู่สองวินาทีแล้วหนักอึ้งล้มลง ไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้องครวญคราง ก่อนจะกลายเป็นน้ำเลือดดำเนียนซึมจมลงสู่ดินอย่างรวดเร็ว
ความเปลี่ยนแปลงที่มาเยือนโดยไม่มีเลยทำให้ทุกคนอึ้งงัน มือของตู้หลินที่กำอุปกรณ์กระตุ้นค้างอยู่กลางอากาศ เขาเงยหน้ามองไปทางที่เสียงนั้นดังมา เห็นเงาร่างหนึ่งกระโดดลงจากยอดไม้ไม่ไกลนักอย่างคล่องแคล่ว เสื้อผ้าไม่ติดแม้แต่ฝุ่นเถ้า รอบกายไม่รั่วไหลวิญญาณอาการใด ๆ ออกมาเลย