ทั้งสามคนเดินทางต่อไป สิ่งมีชีวิตแห่งห้วงว่างที่พบเจอก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ สัตว์ขุดดินแห่งห้วงว่างที่เผชิญมาก่อนหน้านี้ยังเป็นเพียงเทพชั้นกลาง แต่ณ หุบเขาด้านหน้าในตอนนี้กลับมีสุนัขสามหัวแห่งห้วงว่างถึงสามตนนอนกอดอยู่ พลังสำแดงเทียบเท่าเทพชั้นสูง
สุนัขสามหัวเหล่านี้มีร่างใหญ่โตราวภูเขาน้อย หัวกลางพ่นเปลวเพลิงอินเหมิงสีดำมืด หัวซ้ายล้อมรอบด้วยลมกังฟูสีเทาที่ฉีกขาดห้วงอวกาศ ส่วนหัวขวาหยดน้ำมูกเขียวเข้มที่มีฤทธิ์กัดกร่อนพลังเทพไม่หยุดหย่อน ทุกหัวมีจิตสำนึกเป็นของตนเอง ทว่าประสานงานกันราวกับเป็นหนึ่งเดียว
ฟูโช่ป่ายปล่อยกระจกปากกว่าทองสัมฤทธิ์ที่พกติดตัวมาออกมา แสงกระจกไหลเวียน ก่อเกราะสีทองอ่อนล้อมรอบทั้งสามคน แล้วกล่าวเสียงต่ำว่า "สัตว์ร้ายนี้ชื่อ 'สุนัขสามหัวแห่งภัยพิบัติ' สามหัวครอบครองมหาวิถีทั้งสามคืออินเหมิง ห้วงอวกาศ และการกัดกร่อน การโจมตีธรรมดายากจะได้ผล ข้าแก่เฒ่าแล้วเคี้ยวตัวใหญ่แบบนี้ไม่ไหวแล้ว เจ้าหนูอวิ๋น เจ้ามั่นใจเพียงใด"
คำยังไม่ทันจบ เปลวเพลิงอินเหมิงจากหัวกลางของสุนัขสามหัวก็กลายเป็นมังกรเพลิงคำรามพุ่งเข้ามา เกราะป้องกันปะทะกันเกิดเสียงดังระรื่นแสบหู พื้นผิวเต็มไปด้วยรอยแตกลายงาทันที
ฟู่ชิงเห็นดังนั้น เคียวด้ามยาวในโลงดำพุ่งออกมาอีกครั้ง โซ่หมึกเข้มพันรอบเขี้ยวของหัวขวาราวงูพันธุ์วิเศษ พยายามจำกัดการพ่นน้ำมูกพิษ
อวิ๋นเช่อยิ้มเยือกเย็น ดาบเฟยเจี้ยนในมือเปลี่ยนร่างเป็นโซ่สีเงินที่มีลูกทรงกลมลากทั้งสองด้าน แล้วสะบัดพุ่งเข้าใส่แขนขาของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว