เห็นเช่นนั้น อาวเต่อเปียวก็ตะโกนด้วยความโกรธ ทิ้งม่านป้องกันที่พังทลายไปกว่าครึ่ง กล้วยหยกเขียวพุ่งฟาดตรงหลังของอวิ๋นเช่อ ลวดลายบนเปลือกกล้วยสว่างวาบขึ้นทั้งหมด กล้วยทั้งลูกถูกห่อหุ้มด้วยแสงมารสีเขียวมืด ที่ใดมันผ่าน ห้วงอวกาศย่อมหลอมละลายกลายเป็นความโกลาหลปั่นป่วน
อวิ๋นเช่อระวังตัวมานานแล้ว บิดตัวหลบกล้วยหยกเขียวที่พุ่งเข้ามา แล้วแปลงมือส่งอักษรเทพจากบัญชีสถาปนาเทพฟาดเข้าที่ด้านข้างกล้วย อักษรเทพซึมเข้าสู่เนื้อใน ลวดลายบนกล้วยหยกเขียวก็หรี่หายไปกว่าครึ่งในทันที อาวเต่อเปียวรู้สึกมือที่กำกล้วยชาไปทั้งแขน ญาณเชื่อมโยงแทบถูกแสงทองตัดขาด ตกใจจนรีบดึงของวิเศษคืน ไม่กล้าเข้าประชิดอีก
กู้ต้าหลงถูกมารเปี๋ยรัดตรึงไว้มิให้ขยับ เมื่อเห็นเฮ่อลัวบาดเจ็บ อาวเต่อเปียวติดขัด ความฆาตในดวงตายิ่งทวีคู่ เขากัดปลายลิ้นจนแหลก พ่นเลือดมารหนึ่งปาก
เลือดมารหยดลงบนกังหันกระดูกขาว กังหันกลายเป็นสีแดงเลือดทันที ความเร็วหมุนพุ่งขึ้นหลายเท่า บดกีบยักษ์ของมารเปี๋ยแหลกคาบ ก่อนพุ่งเข้าชนอวิ๋นเช่อด้วยแรงมุ่งหน้าไม่ถอย
"วิชาวจนเทพ—มารกระดูกกังหันลม หมุนเป็น!"
กระดูกแดงชาดและเลือดสาดฟาดมา กระทั่งแสงทองของบัญชีสถาปนาเทพถูกเฉือนขาดเป็นเสี่ยง
สีหน้าอวิ๋นเช่อเคร่งเครียด ยกบัญชีสถาปนาเทพกั้นไว้เบื้องหน้า แสงทองปะทะกระดูกแดงเดือดดาล แรงสะท้อนรุนแรงจนลำคอขมขื่น แทบพ่นเลือด
"ฝ่ามือกลืนสวรรค์ ดูดมา!" มือขวาเอื้อมวางลงบนตัวมารเปี๋ย ตั้งใจดูดกลืนแก่นแท้ของมัน เพื่อช่วยให้ตนฝ่าฝันสู่ผู้หลุดพ้น·ภูมิสุดขอบ
แม้จะน่าเสียดายอยู่บ้าง แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จำต้องสละนายพลที่เพิ่งเกณฑ์มาได้ไม่นานนี้
ร่างของมารเปี๋ยแตกสลายลงอย่างรวดเร็วภายใต้แรงดึงของพลังเทพ แก่นแท้บริสุทธิ์ดุจน้ำท่วมที่ประตูเปิด ไหลบ่ารุกล้ำเข้าสู่ร่างเทพของอวิ๋นเช่ออย่างบ้าคลั่ง
พลังเทพที่ถูกกัดเซาะไปกว่าครึ่งจากการต่อสู้ต่อเนื่องก็อุดมเต็มเปี่ยมขึ้นในพริบตา พลังรอบกายพุ่งกระโจนขึ้นไม่หยุด ชั่วข้ามเดียวทะลวงผ่านขอบเขต หยุดนิ่งมั่นคงที่ประตูแห่งภูมิสุดขอบของผู้หลุดพ้น