นางกล่าวจบก็หมุนเวียนจิตอธิษฐานขึ้น ค่อย ๆ ดูดซับพลังเซียนอันกว้างใหญ่จากแหล่งกำเนิดเซียน แสงสีทองค่อย ๆ แผ่กระจายไปตามร่างของนาง ความสว่างอ่อนโยนนั้นปกคลุมทั่วทั้งโถงใหญ่ พลังเซียนในอากาศข้นหนาจนแทบจะจับตัวเป็นของเหลว
อวิ๋นเช่อนั่งสงบนิ่งอยู่ข้าง ๆ คอยป้องกันภายใน ไม่กล้าเอ่ยประโคม ขณะเดียวกันก็แอบหมุนเวียนวิชาบำเพ็ญ ดูดซับพลังเซียนที่ล่องลอยกระจัดกระจายออกมาในอากาศ พลังเซียนในตันเถียนของเขายิ่งแน่นหนามั่นคงขึ้นทุกขณะ
เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าตนเองใกล้เข้าถึงกำแพงของขั้นเซียนมนุษย์รอบที่ 1 เข้าไปทุกที เหลือเพียงก้าวสุดท้ายก็จะฝ่าทะลุได้อย่างสิ้นซาก
เวลาผ่านไปราวสามชั่วยาม แหล่งกำเนิดเซียนก็ค่อย ๆ หดเล็กลง พลังเซียนบริสุทธิ์กว่าครึ่งถูกเยว่หมิงชาดูดกลืนเข้าสู่ร่าง แสงทองที่ครอบงำโถงใหญ่ก็เริ่มค่อย ๆ สงบลง
ระลอกพลังเซียนรอบกายเยว่หมิงชาทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งมณฑลลับทั้งแดนของเซียนจุนสั่นสะเทือนเบา ๆ ตามไปด้วย แล้วเสียงดาบร้องกังวานแหลมสะอาดก็ดังแทรกออกมาจากร่างนาง แทงตรงขึ้นสู่เบื้องบน
"ตูม!"
พลังเซียนรอบที่ 5 อันกว้างใหญ่พุ่งกระจายออกจากตัวเยว่หมิงชาเป็นจุดศูนย์กลาง ท่อนไม้และเสาทั้งโถงสั่นจนฝุ่นร่วงโรย อวิ๋นเช่อรีบตั้งหลัก ใจล้นเปี่ยมสุข — อาจารย์ฝ่าขั้นภูมิสำเร็จแล้ว
เวลาผ่านไปอีกเกือบครึ่งชั่วยาม เยว่หมิงชาก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แสงทองแหลมคมสองสายวาบผ่านจากดวงตานาง นางยกมือโบกเบา ๆ พลังเซียนอันอ่อนโยนก็ดันแหล่งกำเนิดเซียนที่เหลือราวสองส่วนไปเบื้องหน้าอวิ๋นเช่อ น้ำเสียงแววขึ้นด้วยความเบาใจหลังฝ่าขั้นสำเร็จ