เมื่อเหล่าศิษย์ตำหนักเมฆามังกรสวรรค์ได้ฟัง ก็รีบปฏิบัติตามคำสั่งของอวิ๋นเช่อ ถอยออกไปอย่างเป็นระเบียบ วางค่ายกลป้องกันไว้โดยรอบลานใหญ่ ป้องกันไม่ให้ผู้ใดมารบกวนการทะลวงขั้นของเฟิ่งชู
เฟิ่งชูสูดหายใจลึก นั่งขัดสมาธิ พลังปราณทั่วร่างพลุ่งพล่านราวกับถูกดึงดูด ดวงตาที่เคยหม่นหมองบัดนี้เปล่งประกายเจิดจ้า
พลังที่ถูกคำสาปกดทับมานานหลายปีระเบิดออกอย่างเต็มที่ในยามนี้ กระดูกส่งเสียงดังกรอบแกรบ แขนซ้ายที่ขาดวิ่นและดวงตาซ้ายที่บอดสนิทเปล่งแสงขาวนวลนุ่ม เนื้อหนังใหม่เติบโตขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ไม่นานก็กลับคืนสู่สภาพเดิม ทว่ายิ่งแน่นหนาและมีพลังกว่าเก่า
เมื่อคอขวดขั้นภูมิถูกทำลาย ร่างต้นเทพสถิตก่อตัวขึ้นภายในร่างของนางอย่างช้า ๆ แรงกดดันแห่งเทพขั้นรองกระจายออกไปทั่วทั้งตำหนักเมฆามังกรสวรรค์ถึงกับสั่นสะท้านเบา ๆ
เย่ชิงซวงยืนอยู่ข้างกายอวิ๋นเช่อ สัมผัสถึงกลิ่นอายทรงพลังที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาจากร่างของเฟิ่งชู ขอบตาแดงเรื่อ เอ่ยเสียงเบา "ดีเหลือเกิน ในที่สุดเฟิ่งชูก็หลุดพ้นจากพันธนาการคำสาปเสียที..."
ระหว่างที่เฟิ่งชูกำลังทะลวงขั้น อวิ๋นเช่อกวาดตามองไปรอบทิศ ไม่พบเงาร่างที่คุ้นเคยมากมาย
ในใจแม้จะคาดเดาได้บ้าง แต่เขาก็อดถามเย่ชิงซวงที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้
"ชิงซวง เซียงหลิงกับคนอื่น ๆ เล่า?"
เย่ชิงซวงพยักหน้าอย่างขมขื่น กล่าวด้วยความโศกเศร้า "สามปีหลังจากที่ท่านตาย จักรวรรดิชิงเชวี่ยก็ถูกตำบลเปลือกนอกทำลาย เซียงเซียงตายในการต่อสู้เพื่อปกป้องให้นักเรียนวิทยาลัยชิงเชวี่ยหนีไปได้"