เหยียนเจี๋ยเป็นฝ่ายที่ได้สติก่อน ใบหน้าแผ่รอยยิ้มตามชิน ก้าวเข้ามานั่งลงข้างอวิ๋นเช่อ แล้วดันเอกสารโครงการที่เตรียมพร้อมมานานแล้วเข้ามาให้
"เจ้าคะนอง ดูสิ ก็โครงการศูนย์อุตสาหกรรมวัฒนธรรมนี่ ตอนนี้เหลือเพียงการลงทุนรอบสุดท้าย พอโครงการลงหลักปักฐานและสร้างกำไรได้ เชียนเชียนก็จะได้ถือหุ้นแห้งถึงสามส่วน ต่อไปนางก็ไม่ต้องทำงานหาเลี้ยงชีพอย่างยากลำบากทุกวันอีก"
จ้าวเชี่ยนเชี่ยนรีบซับน้ำตาที่หลั่งออกมาให้แห้ง ยืนแนบข้างเหยียนเจี๋ย กัดริมฝีปากเสริมขึ้นเบา ๆ
"เจ้าอาเชิน ข้าไม่ได้อยากพึ่งพาเจ้า ข้าเป็นผู้หญิงที่พึ่งพาตนเองได้ แต่โอกาสครั้งนี้มันยากจะหาได้อีกจริง ๆ ไม่อยากพลาดเลย"
อวิ๋นเช่อได้ยินคำว่า 'พึ่งพาตนเอง' สี่คำนั้นแล้วแทบอยากจะสบถสั่งสอนออกมาเสียให้ได้
ต้องมีหน้าหนาแบบไหน ถึงจะเอาคำว่า 'ให้เขาออกเงิน' กับ 'พึ่งพาตนเอง' มาผูกรวมกันได้!
เขาข่มอารมณ์ที่อยากยกมือฟาดหน้าคู่ต่อสู้ลงอย่างยากเย็น ปลายนิ้วเคาะเอกสารโครงการบนโต๊ะเบา ๆ ไม่เปิดอ่าน เพียงแค่เงยหน้ากวาดสายตามองใบหน้าที่แอบแฝงความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ของทั้งสองคน แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ
"ฟังดูโครงการก็ดีไม่เลว แต่ตอนนี้ข้าไม่มีเงินแม้แต่สตางค์เดียว พ่อได้ระงับบัตรทั้งหมดของข้าเสียแล้ว คราวนี้คงช่วยอะไรเจ้าไม่ได้"
รอยยิ้มบนใบหน้าเหยียนเจี๋ยแข็งค้างชั่วขณะ แล้วจึงเอ่ยต่อ "เป็นไปได้อย่างไร ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องมีวิธีขอเงินได้แน่นอน เจ้าน่ะเป็นบุตรชายคนเดียวของตระกูลกู่ เขาจะทิ้งเจ้าจริง ๆ ได้อย่างไร?"
"บุตรชายคนเดียว?" อวิ๋นเช่อกระตุกมุมปาก น้ำเสียงแฝงความเย็นชา "คราวก่อนเจ้าก็บอกข้าว่าเป็นโครงการดี ๆ ผลคือดึงตระกูลเจียงกับตระกูลกู้ของข้าลงไปหลงกลด้วยกันทั้งคู่ แค่เรื่องเหล่านั้น ที่ข้ายังไม่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลก็ถือว่าดีแล้ว แล้วจะไปขอเงินที่ไหนอีก?"