พลังเทพวจนารุกรามทั่วทั้งฟ้าดินในพริบตา แสงเทพเจ็ดสีสาดส่องจนคนไม่อาจลืมตามอง เบื้องรอบกายอวิ๋นเช่อ ปริภูมิแตกกระจายเป็นผงธูลยชั่วขณะ
เผชิญการโจมตีครั้งนี้ อวิ๋นเช่อบันดาลมือประคองความจริงขึ้นทันที เสียงทุ้มดังขึ้นหนึ่งครา การโจมตีของอีกฝ่ายถูกบีบหักเหลวเป็นความไร้อันสุญ
จี้ป๋อตาขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าดูเหมือนไม่แปลกใจ "ไม่เสียที่ที่ยืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ มีเล่ห์เหลือกล้า แต่เล่ห์เหลือกล้าเช่นนี้ ก็จบเพียงเท่านี้"
ขณะเอ่ย มงกุฎเทพวจนาเหนือศีรษะจี้ป๋อตาพุ่งทะยานออกมา อักษรโบราณเทพวจนานับไม่ถ้วนโปรยปรายเต็มท้องฟ้า ทุกตัวอักษรล้วนหนักอึ้งราวภูเขาหมื่นล้าน นำพาพลังแห่งกฎบดขยี้มายังอวิ๋นเช่อ
ฉินอีชิงบันดาลตราปฐกฤษฏิ์เทพขึ้นขวางเบื้องหน้าทันใด แสงปฐกฤษฏิ์เทพกางม่านกั้นออกมา ยอมรับการโจมตีของอักษรโบราณคลื่นนี้ไว้อย่างแข็งกร้าว ทว่าแขนของนางกลับแตกร้าวสลายเพราะพลังนี้ พ่นเลือดออกมาพร้อมกัน ร่างทั้งร่างถูกกระแทกปลิวถอยไป
"ฮึง ไม่รู้จักวัดกำลังตน คิดว่าเพียงพึ่งของวิเศษสูงสุดจะต้านข้าในบัดนี้ได้อยู่หรือ?" จี้ป๋อตากล่าวอย่างเย้ยหยัน
ฉินอีชิงบังคับร่างให้มั่นคง ภายใต้บุญบำรุงของแสงปฐกฤษฏิ์เทพ แขนทั้งสองฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว
แต่มองใบหน้าซีดขาวของนาง ชัดว่าการฟื้นฟูเช่นนี้สิ้นเปลืองพลังเทพไปมหาศาล
ดวงตาอวิ๋นเช่อเย็นเยียบ ร่างพรวดพราดปรากฏข้างหน้าฉินอีชิงทันที มือกลืนฟ้าเบิกออกพลัน พลังกลืนกินราวหลุมดำมืดมนแผ่ปกคลุมมายังจี้ป๋อตา
จี้ป๋อตาไม่หลบไม่หลีก พลังเทพวจนาแน่นแฟ้นเป็นเข็มเทพเกลียวเดียวเบื้องหน้า กลืนกล่อมพลังกลืนกินของอวิ๋นเช่อสูญเปล่าอย่างหนักหน่วง