ใบหน้าของอวิ๋นเช่อยังคงยิ้มไว้อย่างเดิม แต่แววตาเบื้องล่างกลับแข็งเยือกเย็นเยียบมานานแล้ว จ้องมองสามผู้ที่ยืนตรงหน้าราวกับศัตรูร้ายกาจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
“ไม่นานมานี้ยังอวดอ้างว่าจะถล่มอาณาจักรทิพย์ข้า แล้วดึงกระดูกทิพย์ข้าออกมา ทำไมเล่า ปรึกษากันนานขนาดนี้ ได้มาแค่ความกล้าที่ไม่กล้าลงมือแค่นี้เองหรือ”
หานตงเยว่เดือดเนื้อร้อนใจ รีบคว้ามุกเหยียบฝุ่นออกจากมิติวิเศษทันทีเพื่อจะใช้มัน “ข้าจะไม่เชื่อแน่ ว่าเจ้าขโมยของเร็วกว่าที่ข้าจะใช้มัน!”
ทว่าบางเรื่องก็ไม่ใช่ที่เขาจะไม่เชื่อแล้วจะไม่เชื่อได้ ยังไม่ทันที่เขาดึงมุกเหยียบฝุ่นออกจากมิติวิเศษจนมาถึงมือ ลูกแก้วก็ปรากฏอยู่ในมือของอวิ๋นเช่อเสียแล้ว
“เฮ้ฮ่า ขอบพระคุณสำหรับของขวัญ สมบัติพิเศษที่ใช้เล่นงานผู้หลุดพ้นอย่างนี้นี่ หาได้ยากยิ่งนัก!”
สามตาของพวกเช่ออวิ๋นลืมโพลง เช่ออวิ๋นถึงกับคำรามออกมาด้วยความไม่อาจเชื่อ “เป็นไปไม่ได้! มิตินี้ไม่ได้ผูกกับวิญญาณเทพเลย เจ้าจะขโมยของข้าออกไปได้อย่างไร!”
อวิ๋นเช่อเขย่ามุกเหยียบฝุ่นที่เย็นซ่านในมือเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ใครบอกว่าไม่ผูกวิญญาณเทพแล้วขโมยไปไม่ได้ สิ่งที่ตาเห็นได้ ย่อมคว้าได้ทั้งสิ้น”
หานตงเยว่โกรธจนควันดำทั่วร่างพลุ่งพล่าน มีชีวิตมานานเช่นนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นพรสวรรค์การฉกฉวยที่บิดเบี้ยวถึงเพียงนี้ แม้แต่ของที่ถือค้างอยู่กลางอากาศยังถูกแย่งไปได้ อวิ๋นเช่อคนนี้ช่างเป็นเบ้าเกิดของโจรโดยกำเนิดจริง ๆ!
จินเจิ้งจี้จ้องมองมุกเหยียบฝุ่นในมืออวิ๋นเช่อ น้ำเสียงฝืดเครือ “ทีนี้จะทำอย่างไรดี มุกเหยียบฝุ่นตกอยู่ในมือเข้า พวกเราไม่เหลือสมบัติที่จะกดขี่เขาแล้ว”
เช่ออวิ๋นกัดฟัน ดวงตาแดงก่ำ “ถึงยามนี้แล้วจะทำอย่างไรได้อีก? ก็ต่อสู้กับมันให้รู้แพ้รู้ชนะ! พวกเราสามคนล้วนเป็นผู้หลุดพ้นทั้งนั้น หรือจะยังกลัวเด็กคนเดียวมันอีก!”
คำพูดจบปลายสุดท้าย อวิ๋นเช่อก็ขยับตัวขึ้นเสียแล้ว เขาหยิบมุกเหยียบฝุ่นเก็บเข้ามิติของตนอย่างง่ายดาย ร่างสั่นพราวก็พุ่งเข้ามายังหน้าสามคนนั้น หมัดที่ห่อหุ้มด้วยมหากฎสีเทาเข้มข้นทุบตรงหน้าหานตงเยว่