รางวร้ายในตำนาน
ตรอกได้คืนสู่ความเงียบอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงสายลมพัดใบไม้ร่วงที่ปากตรอกให้ส่งเสียงหวีดหวิวเบา ๆ
เสินอู่สะบัดหาง กระโดดขึ้นไปบนกล่องไม้แล้วส่งกลิ่นสำรวจแผ่นหยกนั้น ร้องเหมียวหนึ่งครั้งก่อนเงยหน้ามองอวิ๋นเช่อ
"เฒ่าหื่นนี่ไม่ได้ตั้งใจดีหรอก ตอนเดินเข้ามาเมื่อกี้ มันแอบใช้ญาณสำรวจแหวนกักของของเจ้าอยู่ตลอด คิดว่าข้าไม่รู้งั้นเหรอ"
อวิ๋นเช่อยิ้ม ปลายนิ้วคีบแผ่นหยกขึ้นมา พลังเซียนไหลผ่านปลายนิ้วเบา ๆ ผิวแผ่นหยกก็เปล่งแสงวิญญาณอ่อนโยนทันที ลวดลายค่อย ๆ แผ่ขยายออก ปรากฏเป็นแผนที่จิ๋วขึ้นมา หมายจุดไว้ที่หุบเขาเล็ก ๆ แห่งหนึ่งริมชานนครเซียน ที่ดูไม่มีอะไรน่าสนใจ
"มันก็เลยไม่ได้ตั้งใจดีสิ" อวิ๋นเช่อลูบขอบแผ่นหยกด้วยปลายนิ้ว แววตาเย็นชาผ่านขึ้นมาชั่วหนึ่ง
"มันเข้ามาแค่แรกก็จำได้ว่าข้าเป็นมือใหม่ที่ออกมาจากเหมืองดาวดำ แปลว่ามันจับตามองที่นี่มานานแล้ว เสิ่นชิงน่ะเป็นเพียงเบี้ยที่มันยกขึ้นมาเตะ ให้มาเคาะประตูเก็บข้อมูลเท่านั้น"
เมื่อครู่เขาแอบหมุนเวียนฝ่ามือจับโจรหมื่นภพ ดึงความจริงออกจากความทรงจำของผู้อาวุโสผู้นั้นมาได้แล้ว
ผู้อาวุโสเฒ่านั้นรู้มานานแล้วว่าหัวหน้าคนงานเหมืองลักมุกซ่อมฟ้าไป และรู้ด้วยว่าลูกแก้วไม่ได้อยู่กับหัวหน้าคนงานเหมือง จึงจงใจให้เสิ่นชิงมาสร้างเรื่องครั้งนี้ เพื่อบีบให้เขาส่งมอบของที่ซ่อนไว้ แล้วมันจะได้นั่งรอเก็บผลประโยชน์จากความขัดแย้ง
"ดูท่าเงินรางวัลห้าพันที่ส่งมอบถึงมือนี่ จะมีฉากพิเศษติดมาให้อีกส่วนหนึ่งสินะ"