เลี่ยเฟิงถอนหายใจดังลั่น แขนขวาชูขึ้นฉับพลัน ฝ่ามือกำเป็นกรงเล็บ ในพริบตา กฎแห่งเพลิงอันดุดันรอบด้านต่างหลั่งไหลรวมตัวกันอย่างบ้าคลั่ง ก่อตัวขึ้นในฝ่ามือเป็นลูกไฟสีชาดขนาดเท่าแป้นโรงยา ผิวไฟลูกใหญ่พันเป็นเปลวเร่า อักขระวิเศษล่องลอย ส่งเสียงซ่าระรื่ว แผดความร้อนจนใจหายใจควั่น
“เมื่อเจ้าปรารถนาความตายนัก ข้าจะได้บันดาลให้” คำยังไม่ทันสิ้น เขาก็เหวี่ยงลูกไฟในมือพุ่งตรงเข้าหาอวิ๋นเช่ออย่างเมามัน
ลูกไฟแทงผ่านอากาศ พร้อมเสียงระรื้นแหลมคม อากาศรอบทางถูกแผดเผาจนบิดเบี้ยว ณ ที่ที่มันล่วงผ่าน แม้แต่หินแก้วอันแกร่งของภูเขายังเริ่มหลอมเหลว
แววตาอวิ๋นเช่อเย็นเฉียบ แต่กลับไม่หยุดยืน พลังเทพภายในร่างไหลเวียน มือซ้ายชี้นิ้วประสานเป็นดาบ เหวี่ยงเบา ๆ ใส่ลูกไฟที่พุ่งเข้ามา ระลอกพลังดาบสีทองบริสุทธิ์เสียดสีออกมา ทันใดนั้นก็ฟันลงบนลูกไฟสีชาด
“เปรี้ยง!” เสียงระเบิดดังสนั่น ลูกไฟแตกกระจายกลายเป็นประกายไฟเต็มฟากฟ้า แต่กลับแม้แต่เส้นผมของอวิ๋นเช่อก็ไม่อาจทำร้ายได้
“ฮึ?” รอยดูหมิ่นบนใบหน้าเลี่ยเฟิงหดหายไปบ้าง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดว่าเทพชั้นสูงผู้นี้จะมีฝีมือถึงเพียงนี้
ชราผู้ใบหน้าแห้งผากนั้นก็จ้องขึงขังเช่นกัน กล่าวด้วยเสียงแหบพร่า “มีเคล็ดวิชาอยู่บ้าง ไม่น่าแปลกที่กล้าโอหังเช่นนี้ แต่เพียงด้วยเล่ห์เหลี่ยมปลายนิ้วเช่นนี้ ก็คิดจะชิงกระเบื้องแก้วเก้าฟ้าจากมือพวกเราไป ช่างไร้เดียงสาเกินไป!”
ว่าแล้วนางก็ประสานมือผนึกมนต์ เบื้องบนฐานแก้วยอดภูเขาไฟยักษ์นั้น รากเถาเพลิงดำนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานออกมา ดุจงูพิษตนตนหนึ่ง พุ่งเข้าพันรัดอวิ๋นเช่ออย่างรวดเร็วรุนแรง