เฉาไท่ฉุนเบิกบานยิ้มเล็ก กระบี่ยาวในมือถูกดึงออกในพริบตา หนึ่งท่ากระบี่ที่ทรงพลังและร้ายกาจดั่งนกหวนพุ่งทะลุฟ้า แสงกระบี่พันด้วยสัมผัสเย็นชาไร้ทั้งเศร้าและยินดี ตัดรัศมีสีทองที่แผ่ปกคลุมทั่วฟ้าให้แหลกละเอียดราวฝุ่นในชั่ววูบ
กระบวนท่ายังไม่สิ้นสุด แปรเป็นแสงหลั่งพุ่งตรงเข้าหาวงล้อมแสง ได้ยินเสียง "กร๊วก" ดังแหลมสั้น วงล้อมแสงที่สลักอักขระลึกลับเปี่ยมอาถรรพ์ก็แตกสลาย รัศมีบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ถอยจางไปดั่งน้ำขึ้นน้ำลง
สีหน้าเฉียวเซ่อน่าเปลี่ยนพลัน รู้สึกถึงกระบี่จิตที่ทรงฤทธิ์จนสู้รับมิได้พุ่งเข้าปะทะหน้า ราวกับอกถูกค้อนยักษ์ทุบ พ่นเลือดสีทองออกมาหนึ่งหยดใหญ่ ร่างสะดุดล้มลอยถอยหลัง ปะทะเข้ากับม่านพลังที่ขอบเวทีประลองอย่างหนักหน่วง พลังลมหายใจตกต่ำลงในทันที
"น้องหนู ไม่ใช่ว่าเจ้าจะตัดวิถีการบำเพ็ญของข้าหรือ แต่ในสายตาข้าแล้ว นอกจากปากเปรตแล้ว ดูเหมือนเจ้าจะไม่มีฝีมือมากมายอะไร"
"เจ้าต้องการหาที่ตาย!" เฉียวเซ่อน่าโกรธกรีดกร้อย โยนเวทรักษาแห่งแสงสว่างใส่ตนอย่างไม่คิด บาดแผลก่อนหน้าหายสนิทในชั่วข้ามวินาที ทำให้เฉาไท่ฉุนที่ยิ้มอยู่บนใบหน้าก็ต้องตระหนักระวังขึ้นเล็กน้อย
"ชายหน้าซีดผู้เฒ่า ลงไปซะ!"
เผอิญชายร่างผอมผู้ได้คะแนนมาสองแต้มดูจะเมามันขึ้นมา ร่างแวบหนึ่งปรากฏตัวข้างหลังขันทีเชา กระบี่ยาวในมือดั่งฟันทะลุห้วงว่าง พาพลังเทพสูงส่ง ฟันลงที่ศีรษะของเฉาไท่ฉุนอย่างเดือดดาล
"ฮึ ในฐานะหมากาที่มีฝีมือนิดหน่อย เจ้าก็เริ่มลืมตัวขึ้นมาแล้วสินะ"
เฉาไท่ฉุนเพียงเหลือบมองอย่างเลื่อนลอย มือซ้ายโค้งตวัดในมุมที่แยบยลยิ่ง คว้าจับจุดเร่งดวงชะตาของอีกฝ่ายไว้ก่อนเสมอ แล้วบีบกระชับ เสียง "ป๊อกป๊อก" ดังแหลมสองครั้ง ทำให้ชายทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้หน้าซีดขาว รีบกระชับขาทั้งสองข้างแน่น