ทว่าฝีเท้าของเฟิงตัวกลับคล่องแคล่วดุจสายลม ร่างพริ้งไหวไม่ตรงแบบ ถือดาบยาวเดินท่าเบาไหว สวมแทรกผ่านช่องว่างของเงาดาบที่ซ้อนทับเป็นชั้นเป็นคลื่นได้อย่างสบายมือ
ในเวลาเดียวกัน หมัดซ้ายของนางก็ปลดปล่อยพลังหมัดเด็ดขาดอดทนออกไปไม่หยุด ทุกหมัดดุจผ่านการคำนวณอย่างประณีต สะกิดออกมาจากมุมที่เหลี่ยมเหลี่ยมและแปลกประหลาดที่สุด ล้วนปักเป้าลงบนช่วงเวลาอันบอบบางที่โม่ซินเฟยใช้พลังเก่าจนสิ้น พลังใหม่ยังไม่ก่อตัว บีบให้กระบวนท่ารุกของเขาพังทลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต้องถอนกลับมาตั้งรับไม่เว้นมือ
ต่อสู้กันเพียงสามสิบสี่สิบเพลงเท่านั้น ร่างของโม่ซินเฟยก็มีบาดแผลลึกตื้นปะปนสามสี่แผล หมอกมารสีครามดำไหลซึมออกจากบาดแผลไม่ขาดสาย บรรยากาศพลังรอบกายของเขาจึงอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด
โม่ซินเฟยตกใจโกรธคลุ้มคลั่งในใจ บิดพลังกระโดดถอยหลังอย่างรุนแรง ถอยออกไปหลายจาง
ทันใดนั้น เขาอ้าปากพ่นหมอกมารวิญญาณแห่งชีวิตสีดำสนิทดุจราตรี พลุ่งพล่านไม่หยุดหย่อน ในหมอกดูเหมือนมีวิญญาณคับแค้นนับหมื่นนับแสนร่ำไห้ร้องคำรามอย่างเจ็บปวด พุ่งทะยานเข้าปกคลุมเฟิงตัวทั้งฟ้าทั้งแผ่นดิน
ขณะเดียวกัน ร่างของเขาก็สั่นไหวประดุจภูตผีปีศาจ แล้วปรากฏกายเงียบเชียบอยู่เบื้องหลังเฟิงตัว กระดูกดาบแทงตรงเข้าที่จุดสำคัญกลางหลังนาง
นี่คือหมัดฆ่าเดิมพันชีวิตที่เขายอมสูญเสียรากฐานแห่งตนเพื่อร่ายออกมา ในใจเขามั่นใจว่าหมัดนี้ออกไป ชัยชนะย่อมอยู่ในกำมือ
ผิดคาด! เฟิงตัวคาดการณ์สิ่งนี้มานานแล้ว ในวินาทีที่หมอกมารวิญญาณแตะตัวนาง วงแรงปั่นกลอย่างเด็ดขาดก็ระเบิดออกจากด้านหน้านาง สะเทือนกระจายหมอกดำแห่งวิญญาณคับแค้นที่พุ่งเข้าใส่จนกระจัดกระจาย