บินได้ไม่ถึงครึ่งวัน เทือกเขาเซียนอันเนื่องต่อกันเป็นหมื่นช่วงของสำนักเซียนเสินยวี่ก็ปรากฏขึ้นที่ปลายสายตา ศิษย์นอกผู้รักษาประตูสำนักเห็นอวิ๋นเช่อไกล ๆ ก็รีบโค้งคำนับ แม้แต่ลมหายใจใหญ่ก็ไม่กล้าหายใจ
ทุกคนต่างทราบดีว่า ผู้เพิ่งครอบครองมรดกเซียนจุนโบราณเมื่อครู่นี้เอง คือเทพบุตรผู้สร้างความจำรุ่งระเบิดที่สุดของสำนักในร้อยปีนี้ ยิ่งเป็นศิษย์รักในสายตาของประมุขสำนักอีกด้วย
อวิ๋นเช่อไม่หยุดฝีเท้า ลอยตรงเข้าสู่ยอดเขาหลักของสำนัก ทันทีที่ลงจอดหน้ามหาศาลา ก็เห็นอาจารย์ เยว่หมิงชา และศิษย์น้องสาวของอาจารย์ จิ้งอวิ๋นเจินเหริน ที่ยืนรออยู่หน้าศาลา
เมื่อเห็นอวิ๋นเช่อกลับมา เยว่มิงชายืนกอดอกหลัง คิ้วคลายตึงเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ข้ารับรู้ถึงพลังปรากฏของเจ้าตั้งแต่ที่ประตูสำนักแล้ว เรื่องที่แดนทดสอบนั้น ข้าก็ได้รับสาส์นส่งข่าวแล้ว เจ้าทำได้ดี ไม่ได้ทำให้สำนักเซียนเสินยวี่ต้องอับอาย"
ผู้แท้จริงจิ้งอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูพลังอันโหดเหี้ยมที่ยังไม่จางหายจากร่างของเขา คิ้วขมวดเล็กน้อย ปลายนิ้วสั่นไหวเบา ๆ แสงบริสุทธิ์อันอ่อนโยนเส้นหนึ่งตกลงบนร่างอวิ๋นเช่อ ช่วยปรับพลังเซียนที่ปั่นป่วนให้เข้าสู่ความสมดุล
"เพิ่งผ่านการต่อสู้เพื่อความเป็นตายมา อย่าเพิ่งคิดเรื่องอื่น จงปรับพลังเซียนให้มั่นคงก่อน หากปล่อยให้บาดเจ็บแอบแฝง กลับจะเป็นอุปสรรคต่อการบำเพ็ญต่อไป"
อวิ๋นเช่อโค้งคำนับทั้งสอง แล้วปรับพลังเซียนตามการนำของผู้แท้จริงจิ้งอวิ๋น จึงเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในสนามทดสอบออกมา ทั้งการมาถึงของจิ้นตง และข่าวเกี่ยวกับแดนบรรพชน
เยว่มิงชาฟังจบ นิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ จึงพยักหน้าช้า ๆ "ช่องว่างเวลาเกือบแสนปีนั้น พูดแล้วฟังดูเลื่อนลอย แต่เมื่อตกอยู่กับเจ้า ย่อมเป็นบาปเวรที่ทรมานยิ่ง เจ้าสามารถกดข่มอารมณ์กลับมาได้ จิตใจของเจ้ามั่นคงเพียงพอแล้ว"