ฟู่ชิงได้ยินดังนั้นใบหน้างดงามก็เย็นชาลงทันที มือข้างหนึ่งกำแสงเคียวสีดำของนางแน่น พลางกล่าวอย่างไม่ใยดีว่า “ฆ่าเจ้าเหรอ? ไปฉี่ลงกระถางแล้วมองตัวเองซะก่อนว่าเจ้ามันสมควรหรือไม่?”
อวิ๋นเช่อแววตาสงบนิ่ง ฝ่ามือซ้ายค่อย ๆ วางลงบนบ่าของฟู่ชิง เป็นการบอกให้นางใจเย็นเสียก่อน
ญาณของเขาสำรวจระดับการบำเพ็ญของโจรราวนี้ได้อย่างแจ่มชัดแล้ว หัวโจรเพียงแค่เทพชั้นสูงตอนปลาย ส่วนที่เหลือส่วนใหญ่เป็นเทพชั้นต่ำกับเทพวิญญาณ วงศรีรูปแบบนี้ สำหรับเขาแล้วไม่ก่อภัยใดเลย
“เฮอะ ปากเล็ก ๆ แต่แข็งนัก” เสียงหัวเราะแหบเสียดสีดังแว่วมาจากใต้หน้ากากของหัวโจร “เจ้าบอกข้าไม่สมควร? อีกครู่พี่ชายจะทำให้เจ้าร้องไห้ขออภัยต่อหน้า”
พูดจบ เขาชักมือลงอย่างรุนแรง “ลงมือ! จับเป็น! ดูลูกสาวคนนี้ผิวพรรณนุ่มนวล ต้องขายได้ราคาดีแน่!”
ตามคำสั่งนั้น โจรนับสิบพุ่งเข้าโจมตีพร้อมกัน ร่างของพวกมันกลายเป็นเลื่อนลอยยิ่งขึ้นในหมอกพิษ ใบมีดสั้นในมือเปล่งแสงพิษสีเขียวขุ่น ฟันผ่านอากาศส่งเสียงแหลมคม พุ่งเข้าใส่อวิ๋นเช่อและฟู่ชิงจากทุกทิศทุกทาง
ยิ่งลี้ลับกว่านั้น พื้นดินเบื้องล่างเท้าของพวกมันก็พลันเคลื่อนไหวขึ้นอีก เหล่าเถาวัลย์สีดำราวกับถูกเรียกเชิญ งอกขึ้นอย่างคลั่งไคล้ มุ่งพันขาทั้งสองของทั้งสองคนเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหว
“เล่ห์กลของเด็กน้อย” อวิ๋นเช่อส่งเสียงครางเย็น พลังเทพในร่างระเบิดออกมาโดยไม่เก็บอาลัย แสงสีทองแผ่ขยายจากร่างเขาออกไป ก่อเป็นโล่พิทักษ์สีทองขนาดมหึมา คลุมทั้งเขาและฟู่ชิงไว้ภายใน