ทุกคนต่างตื่นตะลึง เห็นเพียงศีรษะมังกรสีเงินขาวที่ใหญ่กว่ามังกรชั่วร้ายเล็กน้อยแทะโลมออกมาจากความว่างเปล่า ปากพ่นเสาแสงสายฟ้าไม่หยุด
เหนือศีรษะมังกรนั้น อวิ๋นเช่อยืนมั่นอยู่อย่างมั่นคง สายตาสงบนิ่งมองไปยังมังกรชั่วร้ายที่กำลังปะทะลมหายใจมังกรกับเสี่ยวไป๋
"นั่น... นั่นมังกรเทพของท่านประมุข! ประมุขกลับมาแล้ว!"
ครั้งเดียวก็ก่อคลื่นพันชั้น แม้ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ แต่ชาวทั้งอาณาจักรก็ส่งเสียงเชียร์ร้องกึกก้องแล้ว
นี่คือความเชื่อศรัทธา ความไว้วางใจอย่างเด็ดขาด เพราะตราบใดที่ท่านมา ไม่มีเรื่องใดที่แก้ไขไม่ได้
"มีรสนิยมดีจริง ไม่คิดว่าถิ่นที่คนป่าดิบแค้นแค่นี้จะมีสายพันธุ์เดียวกันที่ทรงพลังถึงเพียงนี้ ให้ข้าทำลายมัน!"
มังกรชั่วร้ายขมวดตาเล็กน้อย เสียงหวานเจื่อนดังแผ่ไปทั่วอาณาจักรเทพ มันฮึดฮัดเบา ๆ ลมหายใจมังกรเปลวเพลิงแดงชาดในปากกลับแดงเข้มขึ้นทันที ผลักดันเสาแสงสายฟ้าให้ถอยกลับไปหามังกรยักษ์สีเงินขาว
"ทำลายเจ้างั้นหรือ? เจ้าก็มิได้สมควร!"
เสี่ยวไป๋ฮึดฮัดอย่างดูแคลน เสาแสงสายฟ้าลมหายใจมังกรในปากขยายใหญ่ขึ้นเท่าตัวทันที กลืนลมหายใจสีแดงเข้มของมังกรชั่วร้ายจนมลายสิ้น
ลมหายใจมังกรสายฟ้าสุดสยองพุ่งกระแทกเข้าร่างมังกรชั่วร้ายทันที เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นตามมา
"ไม่! เป็นไปไม่ได้! ลมหายใจของข้าทำไมถึงอ่อนแอจนแทบหายไป!"
ร่างยักษ์ของมังกรชั่วร้ายสั่นสะท้านรุนแรงภายใต้การโจมตี สังกะสีสีม่วงเข้มหลุดร่วงเหมือนฝน โผล่ให้เห็นเนื้อเลือดพร่าเลือนด้านล่าง
ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ยากจะเชื่อ ลมหายใจที่รวมกฎแห่งเปลวเพลิงแดงชาดทั้งหมดไว้ กลับอ่อนแอราวกระดาษต่อหน้าสายฟ้าของอีกฝ่าย เหมือนธารน้ำไหลจ้อยเล็ก ๆ ที่เผชิญสึนามิถล่มทลาย
มันสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงพลังทำลายอันสูงสุดที่แฝงอยู่ในสายฟ้านั้น ทุกเส้นสายพลังสายฟ้าที่แทรกซึมเข้าสู่ร่าง ล้วนฉีกกระชากและทำลายแก่นแห่งเหยียฉาของมันอย่างบ้าคลั่ง ทำให้มันเจ็บปวดจนอยากตาย พลังรั่วไหลออกไปด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็น