เมื่อได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของประมุขเมืองใหญ่พลันหุบลงอย่างฉับพลัน แทนที่ด้วยความเย็นชาไร้อารมณ์
นางชักริมมือขวาขึ้นช้า ๆ มือทั้งห้ากำค้างไว้ในอากาศ เพียงชั่ววูบ รัศมีที่กว้างใหญ่และแปลกประหลาดยิ่งกว่าตอนที่อวิ๋นเช่อระเบิดพลังออกมาเมื่อครู่ก็พวยพุ่งทะลักจากร่าง
รัศมีนั้นมิใช่พลังบริสุทธิ์ กลับแฝงความเงียบสนิทดั่งสามารถแช่แข็งวิญญาณและกลิ่นอายแห่งการผุพัง ทำให้อุณหภูมิภายในมหาศาลาหลักของคฤหาสน์ปีศาจมารดิ่งลงทันที แม้อากาศยังก่อตัวผลึกน้ำแข็งสีดำเป็นเกล็ดละเอียด
"แบ่งแพ้ชนะ?"
น้ำเสียงของประมุขเมืองใหญ่ดังกึกก้องดั่งน้ำแข็งแห่งนิรภัยเกาดูดกัน แฝงเสียงสะท้อนที่ทำให้ใจสั่นไสว
"เมิ่งโย่ว เจ้าคิดว่าข้าเดินทางมาครั้งนี้เพื่อประลองวรยุทธ์กับเจ้าหรือ? ครึ่งก้าวเทพผู้สร้าง? ในสายตาข้า ที่เจ้าเรียกว่าครึ่งก้าวเทพผู้สร้างนั้น ไม่ต่างจากตั๊กแตนตำข้าว!"
คำยังไม่ทันจากปาก นางก้าวเท้าไปข้างหน้าครึ่งก้าว รัศมีแห่งขั้นเทพผู้สร้างอย่างแท้จริงก็แผ่ไพศาล จนทั้งคฤหาสน์ปีศาจมารสั่นสะเทือนตาม
"เท...เทพผู้สร้าง! เป็นไปได้อย่างไร!"
รูม่านตาของเมิ่งโย่วหดเกร็ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อ
"ข้อมูลเรื่องการฝ่าฟันขึ้นสู่ขั้นเทพผู้สร้างถูกตัดขาดมานานแล้ว เจ้าจะมีวิธีฝ่าฟันขึ้นได้อย่างไร!"
ประมุขเมืองใหญ่หัวเราะเบา ๆ "มิใช่ข้อมูลถูกตัดขาด หากแต่เจ้าไม่รู้เท่านั้น"
สิ้นคำ สายตาของนางกลับมาตกอยู่บนร่างเมิ่งโย่วอีกครั้ง แววตานั้นเย็นเยียบดั่งจ้องมองคนตาย
"บัดนี้ เจ้ายังคิดว่าพวกเราต้องแบ่งแพ้ชนะอยู่หรือไม่? ส่งมอบหัวใจปีศาจบรรพบุรุษมา ข้าอาจให้บริวารเหล่านี้ของเจ้ามีชีวิตรอดก็เป็นได้"