เมื่อง้าวสับม้าของบ้าดาบฟันลงเป็นทีดาบที่สาม กระดูกงูของเรือลำนี้ก็ถูกเขาตัดขาดไปเกือบหมด ตัวเรือส่งเสียงตื๊ดต้อยราวกับครวญครางด้วยน้ำหนักที่แบกรับไว้ไม่ไหว แล้วจมลงสู่ก้นสมุทรด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
น้ำทะเลไหลบ่าเข้ามาจากทุกทิศ ไม่ช้าก็ท่วมถึงเอวของทุกคน ในห้วงน้ำขุ่นมัวนั้น บ้าดาบอาศัยสายน้ำเร่งเคลื่อนนิมิตเทพไม้ของตน เถาแห้งสีดำเติบโตอย่างคลั่งไคล้ตามกระแสน้ำ ชั่วพริบตาก็พันรัดข้อเท้าของหัวจิ้นฉางกับเล่อเจิ้งเซียงหลิง หนามแหลมบนเถาแห้งทิ่มแทงเข้าผิวหนัง พิษสีดำม่วงวิ่งพรวดขึ้นตามเส้นเลือดอย่างรวดเร็ว
"ระวังพิษเถา!"
เล่อเจิ้งเซียงหลิงเหวี่ยงดาบตัดเถาแห้งขาด แต่พอตัดขาดได้เส้นหนึ่ง ก็มีอีกสามสี่เส้นพันเข้ามาทันที พิษลุกลามถึงเข่า ทั้งสองขาเริ่มชาไปหมด
อวิ๋นเช่อส่งเสียงฮึดเบา ๆ ไม้โบราณแห่งนภาผุดขึ้นด้านหลังเขา รากไม้นับไม่ถ้วนแผ่ขยายออกมา บ้องทะเลาะปะทะกับเถาแห้งของอีกฝ่าย
"นี่คือนิมิตชางอู่ที่เจ้าครอบครองสินะ? ช่างมีฤทธิ์ไปในแนวเดียวกับเทพไม้ของข้าเหลือเกิน"
บ้าดาบเอ่ยพลางกดง้าวสับม้าลงอย่างหนักหน่วง พลังเซียนสีดำแดงของเทพไม้พุ่งทะยานขึ้นตามใบดาบ เถาแห้งที่พันรัดหัวจิ้นฉางกับอีกฝ่ายทั้งสองหนาขึ้นหลายเท่าในทันที
ลำเถาแตกออกเป็นรอยประณีประนอร์ ผงไม้พิษนับพันล้านลอยกระจายไปตามน้ำทะเล แม้เพียงเนื้อติดผิวสักนิด ก็จะซอกแซกเข้ารูขุมขนแล้วแทงลึกลงไปถึงกระดูก
"น่าเสียดาย ชางอู่ของเจ้าอุดมด้วยพลังบริสุทธิ์แห่งสวรรค์-ปฐพี แต่เทพไม้ของข้ากลับดูดพิษมืดมนมาจากกระดูกศพนับพันนับหมื่น ถ้าว่ากันเรื่องความโหดเหี้ยม นิมิตของเจ้าก็สู้ข้าไม่ได้"
บ้าดาบกระทืบเท้าลงบนพื้นเรือจมใต้ฝ่าเท้าอย่างแรง น้ำทะเลทั้งห้วงสั่นสะเทือนไปทั้งบริเวณ เถาแห้งสีดำเน่านับพันนับหมื่นแทงขึ้นมาจากโคลนตมก้นทะเล วิ่งพรวดเติบโตผ่านรูแตกร้าวของเรือจม ชั่วพริบตาก็พันรัดห้องสินค้าทั้งห้องจนกลายเป็นกรงขังแน่นทึบไร้รอยต่อ