รุ่งเช้าวันถัดมา พอแสงอรุณแรกปรากฏ อวิ๋นเช่อก็จัดการตัวเองเรียบร้อย แล้วมุ่งหน้าไปยังมณฑลใหญ่บนยอดหลักเพื่อเข้าเฝ้าอาจารย์ตามคำบอกของเยว่เหมิงซาเมื่อวาน
เพิ่งก้าวถึงใต้บันไดหิน ก็เห็นเยว่เหมิงซายืนรออยู่บนลานหินแล้ว ชุดฉางเพ่าสีขาวราวจันทร์เน้นวรยุทธ์อันสง่างาม ใบหน้าเรียบเยือกเย็น ไม่เหลือเค้าความกลั่นแกล้งประชดประชันจากคืนวานแม้แต่ครึ่งหนึ่ง เปี่ยมด้วยบารมีอันเกรียงไกรของประมุขสำนักอย่างแท้จริง
"เสียที เข้าเฝ้าผู้อาวุโสทั้งหลายก่อน"
เยว่เหมิงซาไม่เสียเปลี่ยนคำ หันตัวมุ่งไปยังมณฑลประชุม อวิ๋นเช่อเดินตามหลังนาง ผ่านลานกว้างที่ปลูกสนโบราณเรียงราย แล้วก้าวเข้าสู่มณฑลประชุมหลังใหญ่หลังคาชายคาโค้งงาม
ภายในมณฑลมีผู้อาวุโสผมขาวหนวดขาวนั่งเฝ้าอยู่สี่คนแล้ว เมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา สายตาทั้งสี่ก็ตกกระทบลงบนอวิ๋นเช่อพร้อมกัน จนเขาต้องระวังตัวในใจ แต่ภายนอกยังคงแสดงท่าทีเคารพนอบน้อมอ่อนน้อมถ่อมตัว ตามเยว่เหมิงซาโค้งกายแสดงความเคารพ
"ศิษย์หนิวหุน ขอคารวะผู้อาวุโสทั้งหลาย"
ผู้อาวุโสใหญ่ที่นั่งข้างที่ประธานลูบเคราเรียว แล้วเอ่ยถามว่า "เจ้าหนุ่มนี่แหละที่ตรวจออกว่าเป็นเซียนเทียนเก้าสีเต๋าถี่? เงยหน้าขึ้นมาให้พวกเราดูหน่อย"
อวิ๋นเช่อเงยหน้าตามคำ ผู้อาวุโสใหญ่จ้องมองเขานานโข แล้วแลกสายตากับผู้อาวุโสอีกหลายคนข้าง ๆ ก่อนลูบเครายิ้ม
"ดีจริง! อัจฉริยะภาพระดับนี้! เหมิงซา คราวนี้เจ้าได้ของล้ำค่ามาจริง ๆ สำนักเซียนเชินอวี่ของเราไม่รู้ผ่านมากี่สิบปีแล้วที่ไม่มีต้นกล้าดี ๆ แบบนี้โผล่ออกมา"