เหล่าทุกคนตามอวิ๋นเช่อมายังรอยแยกที่ถล่มทรุดนั้น กลิ่นอับชื้นปนความเน่าเหม็นของสิ่งที่ผุพังมานานพุ่งเข้าจมูก
ใต้รอยแยกมืดสนิท ลึกไม่มีที่สิ้นสุด มีเพียงเสียงน้ำหยดเป็นครั้งคราวดังก้องอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบ
"ข้างใต้นี่คือวังใต้ทะเลที่แห้งผากนั่นเหรอ" เย่ชิงซวงเอียงคอมองลงไปอย่างแปลกใจ ดวงตาส่องประกายระรื่นในการสำรวจ
อวิ๋นเช่อพยักหน้า ดวงตาโลกของเขามองเห็นสภาพข้างใต้ได้ครบถ้วนแล้ว
"ใช่ แถมข้างล่างยังมียามคนปลามากมาย ฝีมือล้วนไม่ธรรมดา มีบางนายถึงขั้นเทพช่วงท้ายด้วยซ้ำ"
"ขั้นเทพช่วงท้าย?" ซือถูคงขมิ้นคิ้วเล็กน้อย "เผ่าคนปลานี่กำลังตามหาอะไรกันแน่"
"ไม่ชัดหรอกว่าคืออะไร เอาเป็นว่ามันช่วยให้พลังของเผ่าคนปลาแข็งแกร่งขึ้นก็แล้วกัน" อวิ๋นเช่อกล่าว
ดวงตาเฟิ่งชูเฉียบคมขึ้นทันที "ไม่ว่าพวกมันต้องการอะไร ชิงมาให้หมดสิ! ไม่มีทางปล่อยให้เหล่าเผ่าพันธุ์นอกปฐพีสำเร็จ ไม่อย่างนั้นนอกจากอาจารย์ เราไม่มีใครเป็นคู่มันได้"
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย เผ่าคนปลาหลากขุมทรัพย์นี่พึ่งบุกรุกมณฑลสวรรค์ได้เพียงไม่นานก็ลงมือฆ่าฟันผู้คน จะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขเป็นไปไม่ได้แล้ว
ภายในรอยแยกใต้ดินไม่ชันสูงเลย กลับคล้ายอุโมงค์ธรรมชาติที่ก่อตัวขึ้นเอง
ผนังอุโมงค์ปกคลุมด้วยอักขระวิจิตรแปลกตา แผ่พลังธาตุน้ำอันเบาบาง ชัดเจนว่าคือซากแผนกันวิญญาณที่วังใต้ทะเลทิ้งไว้
เดินไปราวหนึ่งดอกธูป เบื้องหน้าก็เปิดกว้างออก วังหลวงอันยิ่งใหญ่ปรากฏต่อสายตาทุกคน แม้ส่วนใหญ่จะแห้งผากไปแล้ว แต่ยังพอเห็นความรุ่งโรจน์ในอดีต ผนังวังก่อด้วยหินปะการังขนาดมหึมา แกะสลักภาพสรรพสัตว์ทะเลนานาชนิดเหมือนมีชีวิตจริง