“โธ่ พี่ชายวันนี้เป็นอะไรแปลก ๆ น่ะ?” หลินเยว่ฉานเห็นเขานิ่งไม่ขยับ จึงกระชากแขนอีกแรง “เดี๋ยวก่อนสิ! สายแล้วคุณหวังจะให้ยืนตีระนาด!”
ทุกสรรพสิ่งรอบด้านดูสมจริงนัก ไม้จานฝักของหน้าประตูโรงเรียน เสียงระฆังเตรียมตัวที่ดังแว่วมาจากตึกเรียน แม้แต่กลิ่นผงชอล์กที่ลอยคลุ้งในอากาศ ล้วนทับซ้อนกับความทรงจำยุคมัธยมปลายของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
อวิ๋นเช่อสูดลมหายใจลึก บีบอัดความตื่นตัวในใจลงอย่างฝืน เขารู้ดีว่า ทั้งหมดนี้คือภาพมายาที่บททดสอบมารในใจก่อขึ้น
หลินเยว่ฉาน… ตั้งแต่วันที่เขาจากโลกใบนี้ไป นางก็ได้กลายเป็นคนไข้พืชที่ไม่มีวันตื่นไปแล้ว
และที่นางต้องจบลงเช่นนั้น ตัวเขาเองก็มีส่วนรับผิดชอบไม่ได้หนีไปไหน
ครั้งนั้นพวกเขาเพิ่งเรียนชั้นเกรดหนึ่งมัธยมต้น เขาพานางไปเที่ยวสวนสนุก ระหว่างทางกลับกลับเผชิญรถตู้ที่พุ่งเข้ามาอย่างไร้การควบคุม
รถตู้พุ่งตรงเข้าหาทั้งสองคน หลินเยว่ฉานที่รับรู้ได้เร็วกว่ารีบตะโกนเตือนด้วยความเร่งร้อน แล้วผลักเขาที่ยืนตัวแข็งทื่อออกไป
เสียงดังโครมหนึ่ง ร่างของหญิงสาวถูกทัดพุ่งออกไปจากสายตาเขา ก่อนจะล้มลงกลางถนนห่างออกไปกว่าสิบก้าว สีเลือดแดงเข้มไหลท่วมออกมาอย่างรวดเร็ว ย้อมพื้นยางมะตอยจนเปียกชื้น
แม้ภายหลังบิดามารดาอุปถัมภ์ผู้มั่งคั่งของเขาจะจ่ายเงินก้อนมหาศาลให้พ่อแม่ของหลินเยว่ฉาน แต่เรื่องนี้ก็กลายเป็นความเจ็บปวดและเงามืดที่ติดตัวเขาตลอดชีวิต
เขาฝังความทรงจำอันไม่อยากหวนคิดนี้ไว้ลึกสุดของหัวใจ คิดว่าลืมมันไปแล้ว ไม่คิดว่าวันนี้บททดสอบมารในใจจะขุดมันขึ้นมาจากความมืด