ประมุขเผ่าคนปลาผู้สวมเกราะเกล็ดสีแดงมืดสะบัดศีรษะกลับอย่างฉับพลัน ดวงตาแนวตั้งทั้งคู่เต็มไปด้วยความตกใจสยองที่ไม่อาจเชื่อสายตา นางรู้สึกชัดเจนถึงพลังสยองที่ซ่อนอยู่ในพลังปราณดาบนั้น ไกลเกินกว่าความเข้าใจของนางจะรับได้ ดุจเวลาที่หมุนไปนั้นก็ยังเชื่องช้าลงภายใต้ดาบเพียงหนึ่ง
"เป็น......เป็นไปได้อย่างไร!?"
มิใช่เพียงประมุขเผ่าคนปลาเท่านั้น แม้เซียงหลิงกับชิงซวงและพวกพ้องก็ยังอึ้งงันไปทั้งใบหน้า
พวกนางไม่เคยดูหมิ่นกำลังรบของอวิ๋นเช่อมาก่อน หาใช่เพียงแต่ไม่คิดว่า เพียงแค่ระดมทักษะการต่อสู้ออกมาเพียงเท่านี้ เขากลับเข้มแข็งถึงเพียงน่าสยดสยองราวนรก
เขา...ที่แท้เป็นเพียงภูมิวิญญาณเทพเท่านั้นจริงหรือ?
เมื่อมองดาบเมื่อครู่นี้แล้ว แม้เทพแห่งฟ้าก็อาจไม่อาจรับไว้ได้!
อวิ๋นเช่อโบกมือเก็บสมบัติที่ระเบิดกระจายพื้นทั้งหมด แล้วก้าวเท้าอย่างช้า ๆ มุ่งหน้าไปยังประมุขเผ่าคนปลาผู้ยืนอยู่หน้ารูปปั้นเทพมหาสมุทรด้วยดวงตากลมโตเบิกบาน
ศีรษะของประมุขเผ่าคนปลายังไม่ทันได้ตั้งสติ กำลังรบขั้นสูงที่เข้มแข็งที่สุดของทั้งเผ่านาง...ที่แท้...ก็หายไปเพียงเท่านี้งั้นหรือ?
อวิ๋นเช่อเดินไปยืนข้างกายนาง ดุจเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันนานปี เขากวาดสายตามองมหาอักขระวิชาเวทย์ตรงหน้าสักระยะ แล้วพยักหน้าอย่างพอใจยิ่ง
"ไม่เลว มหาอักขระนี้เข้มแข็งกว่าวิชาภารกิจระดับเทพของข้าเสียอีก สมควรค่าแก่การศึกษา"
"ติ๊ง! แย่งชิงสำเร็จ ยินดีด้วย ได้รับวิชามหาอักขระระดับเทพ วิญญาณพิทักษ์แห่งเทพมหาสมุทร"