กระบี่เทวะในมืออวิ๋นหลิงเสวี่ยพลันส่งเสียงครางต่ำ อักขระบนตัวกระบี่หลุดลอยออกมา รวมตัวกลางอากาศเป็นเงาสลัวของเทพเจ้าองค์หนึ่ง
เงานั้นถือกระบี่ยักษ์ กลับแฝงเค้าลางของกระบี่จิตผนึกฟ้าเล็กน้อย ฟาดฟันลงมายังหวังฉานและคุณชายจ้านพร้อมกัน
"หลบเร็ว! พลังของท่านี้ใกล้เคียงขั้นขอบเขตเทพระดับกลางแล้ว!"
หวังฉานและคุณชายจ้านสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาสัมผัสได้ถึงเจตจำนงแห่งการตายไปด้วยกันในกระบี่นี้ ถึงกับไม่กล้าปะทะ ต่างถอยหนีอย่างรวดเร็ว
ทว่า เงาเทพเจ้านั้นเร็วยิ่งกว่า กระบี่ยักษ์ฟันลงมาบิดเบือนมิติ หวังฉานหลบไม่ทัน แขนซ้ายถูกคมกระบี่เงากวาดไป ทั้งแขนและเกราะไหล่ถูกฟันขาดในพริบตา เลือดดำพุ่งออกมาดุจน้ำพุ
คุณชายจ้านแม้จะเลี่ยงจุดสำคัญได้อย่างหวุดหวิด แต่กลับถูกคลื่นกระบี่จิตที่หลงเหลือสั่นสะเทือนโล่แสงคุ้มกายแตกกระจาย เทวรูปร่างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เกือบจะหลุดออกจากร่าง
ในเวลานั้นเอง ลำแสงสีทองสายหนึ่งก็ทะลวงมาจากนอกท้องพระโรง ตกลงในปากของอวิ๋นหลิงเสวี่ยอย่างแม่นยำ
โอสถเข้าปากก็ละลายทันที พลังเทพอันอ่อนโยนแต่บริสุทธิ์ไหลเวียนทั่วร่าง เส้นลมปราณที่เหี่ยวเฉาราวกับดินแตกระแหงที่ได้รับสายฝนแห่งชีวิตกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
อวิ๋นหลิงเสวี่ยตกตะลึง เงยหน้ามองออกไปนอกท้องพระโรง ก็เห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังย่ำอากาศว่างเปล่ามา ปลายผมสีแดงและผมสีเงินสะบัดพลิ้วในสายลม แววตาใต้หน้ากากตะกละเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสที่คุ้นเคยอย่างยิ่ง
"ต่อสู้มานานปานนี้ เหนื่อยแล้วรึ! กินลูกอมเสียหน่อยก่อน"
เสียงของอวิ๋นเช่อดังผ่านหน้ากากมา แฝงความเกียจคร้านเล็กน้อย กลับทำให้ผู้แบกโลงทั้งหมดในที่นั้นราวกับตกอยู่ในห้วงเหวน้ำแข็ง