“ขวางมันไว้!”
ปีศาจร้ายนับหัวที่มีปีกบินกรีดร้องฝ่าขึ้นไปสกัดกั้น ทั้งสองฝ่ายปะทะกันกลางอากาศในทันที ชั่วขณะหนึ่งกลับต่อสู้ไม่มีผู้ใดได้เปรียบ
ฉินเซียวมองภาพนี้ ใจเต้นระส่ำระสาน “อสูรกายมหาราชู” ของ “มหาพันธุ์สายฟ้าเทพเก้าชั้น” กำลังอ่อนกำลังลง ส่วน “มหาพันธุ์มหาสมุทรถล่ม” ก็สิ้นเปลืองยิ่งใหญ่ สีหน้านักบำเพ็ญแห่งกองทัพเทพมหาสมุทรต่างซีดเผือด
เขากระชับดาบยาวในมือแน่น สูดลมหายใจลึก “ท่านแม่ทัพหลัวเซี่ย ดูท่าเราต้องบุกออกไปเชิงรุก ทำลายแนวรบของพวกมันซะ มิฉะนั้นเมื่อมหาพันธุ์สิ้นฤทธิ์ ประเทศเทพจะสูญเสียมากยิ่งกว่า”
หลัวเซี่ยกูเติงแสดงสีหน้าเคร่งขรึม กำลังจะตอบรับ ท้องฟ้ายังไกลกลับดังเสียงคำรามของมังกรดังกึกก้อง เสียงนั้นทะลุผ่านก้อนเมฆ แผ่อำนาจองอาจเกรียงไกรเหนือแผ่นดิน
ฉินเซียวและหลัวเซี่ยกูเติงเงยหน้ามองพร้อมกัน เห็นศีรษะมังกรยักษ์อันน่าสยดสยองแหวกความว่างเปล่าที่แตกสลายแล้วเบียดออกมา พลังชั่วร้ายพุ่งทะยานขึ้นสวรรค์ และในพริบตาก็ปนเปื้อนเมืองนับหลายเมือง
นักบำเพ็ญแห่งประเทศเทพที่สูดกลิ่นอายมังกรชั่วร้ายเข้าไป ต่างเริ่มมีพลังเทพเชื่องช้า อัญเชิญยาก ทำให้สถานการณ์ที่ย่ำแย่อยู่แล้วยิ่งเลวร้ายควบคุมไม่ได้
ศีรษะมังกรน่าสยดสยองนั้นพลันแหงนปากยักษ์กว้าง ภายในลำคอมีวงแหวนหมุนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ชัดว่าตั้งใจจะพ่นลมหายใจมังกรที่มิอาจทำลายประเทศได้
“นั่นมัน…มังกร?!” หลัวเซี่ยกูเติงอุทานเสียงหลุด ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความตกตะลึง
“บัดซบ! ธนูหันหัว!”
เหม่ยหย่ากัดฟันแน่น ญาณเทพล็อกเป้าศีรษะมังกรในทันที ปลุกฤทธิ์คำสาธให้มันบิดหัวหยุดสะสมพลัง พร้อมกันนั้นลูกศรที่มิอาจฉีกความว่างเปล่าขาดก็ถูกยิงออกไป ตรงเข้าหาปากยักษ์ที่กำลังสะสมพลังของมังกรชั่วร้าย
แต่ในจังหวะที่ลูกศรกำลังจะปะทะเป้า ศีรษะมังกรชั่วร้ายกลับสะบัดหลบอย่างรวดเร็ว มิใช่เพราะฤทธิ์คำสาธ แต่ดูเหมือนเป็นสัญชาตญาณหลบเลี่ยง