ผู้เฒ่าฝู่ฉือหัวเราะฮ่า ๆ พลางกล่าวว่า "เจ้าหาได้สังเกตไม่หรือ ในแดนหมื่นอสูรวิญญาณกรีดวิญญาณแห่งนี้ สมบัติใด ๆ ล้วนสูญเสียสภาพวิญญาณเพราะถูกไอปีศาจกัดกร่อน อย่าว่าแต่ใช้สมบัติพิเศษเลย บัดนี้แม้แต่สมบัติที่อยู่บนตัวเจ้าก็สูญเสียผลที่ควรมีไปแล้ว"
อวิ๋นเช่อชะงักไป นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้สังเกตจริง ๆ เพราะพลังอาณาเขตเช่นนี้เหนือธรรมชาติยิ่งนัก ผู้ใดก็มิอาจคาดคิด
เขามองดูดาบยาวและสนับมือ สมดังคาด มีรอยผนึกต้องห้ามสีดำแทรกอยู่บนนั้น ทำให้สมบัติสูญเสียแสงเรืองและพลังที่ควรมี
อวิ๋นเช่อยักไหล่เล็กน้อย ไม่ได้ใส่ใจมากนัก โบกมือพลันอาณาจักรไร้พ่ายแดนทวยเทพก็แผ่ขยาย เงาวิมาณเทพไม่เสื่อมคลายปรากฏ เสียงระฆังกังวานก้องขึ้น แรงอาณาเขตเช่นเดียวกับผู้เฒ่าฝู่ฉือก็ถูกควบคุมในพริบตา รอยผนึกต้องห้ามสีดำบนร่างก็พลันสลายตามไป
"เจ้า... เจ้าเป็นได้อย่างไร..."
ณ ชั่วขณะนี้ ผู้เฒ่าฝู่ฉือตื่นตระหนกอย่างแท้จริง ถึงขั้นคิดจะหนีไปเสียดื้อ ๆ
เขาไม่มีทางฝันว่าวันหนึ่งอาณาเขตทรงพลังที่ตนภาคภูมิใจจะถูกศัตรูควบคุม นี่มันจะสู้กันได้อย่างไร
ลูกกระเดือกผู้เฒ่าฝู่ฉือขยับ เหงื่อเย็นไหลรินตามขมับ ดวงตาที่เดิมเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ บัดนี้มีแต่ความตื่นตระหนก
เขาถอยหลังก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว เงาอสูรในอาณาเขตส่งเสียงคำรามอู้อี้เพราะเจ้าของหวั่นไหว
อวิ๋นเช่อก้าวไปข้างหน้าช้า ๆ เบื้องหลังมีเงาอสูรนับไม่ถ้วนตามมา ทั้งยังทรงพลังกว่าเงาอสูรของฝู่ฉืออย่างชัดเจน