คำพูดยังไม่ทันจากปาก เพลิงราวีก็พวยพุ่งขึ้นรอบกายฮั่วจิ่นชาง ผมดำสนิทถูกแสงเพลิงสะท้อนจนดุจงูเผ็ดร้อนที่ลุกไหม้ ดาบเทพในมือส่งเสียงกึกก้องร้องก้อง ขอบดาบมีริ้วลายประดุจลาวาเดือดพล่านไหลผ่าน
ปลายเท้าเธอแตะพื้นเบา ๆ ร่างกลายเป็นแสงสีแดงฉับพลัน พุ่งอ้อมไปยังด้านข้างหลังของแม่ทัพมารแห่งเหวลึก คราที่ความสนใจของอีกฝ่ายถูกดึงไปด้วยเส้นกฎแห่งเทพบุตรเทียนซิง ดาบเทพพร้อมด้วยศักดิ์ศรีเผาภูเขาต้มทะเล ฟันลงอย่างโหดเหี้ยมยังรอยต่อลำคออันเป็นจุดอ่อนที่สุดของแม่ทัพมาร
"กึง—!" เสียงระเบิดดังกึกก้องสั่นหู ประกายไฟกระเซ็นราวฝนดาว
ดาบเทพแม้เล่มนั้นไม่อาจฟันทะลุเกราะแข็งดำดุจหินออบซิเดียน แต่ก็ทำให้แม่ทัพมารแห่งเหวลึกเจ็บปวด ส่งเสียงคำรามด้วยความพิโรธ อุ้งเล็บยักษ์เหวี่ยงกวาดไปด้านหลัง
ฮั่วจิ่นชางมีการเตรียมพร้อมมาแล้ว อาศัยแรงปะทะถอนร่างถอยอย่างรวดเร็วหลบเลี่ยงหมัดเดือดนั้นได้ทัน พลางปลายนิ้วพลิ้วปล่อยลูกศรเปลวไฟเล็ก ๆ หลายสาย ยิงตรงเข้าดวงตาเดียวของแม่ทัพมารอย่างเฉียบแหลม
แม่ทัพมารแห่งเหวลึกเจ็บแสบจนดวงตาเดียวขมิบเล็กน้อย แววสังหารในดวงตายิ่งรุนแรงขึ้น ดูเหมือนมันจะรับรู้แล้วว่ามนุษย์ตัวเล็กเล็กสองคนตรงหน้านี้ไม่ใช่ผู้ที่หยอกล้อได้ง่าย ๆ ร่างมหึมาสะเทือนฮือขึ้น พลังมารสีดำแผ่ขยายออกมาราวน้ำขึ้นทะเล ที่ใดที่มันแผ่ไปถึง พืชพันธุ์บนพื้นดินเหี่ยวแห้งตายในชั่วพริบตา อากาศทั่วบริเวณเต็มไปด้วยกลิ่นกัดกร่อนที่ทำให้อาเจียน
"ระวังพลังมารของมัน! เมื่อสัมผัสแม้กระทั่งวิญญาณเทพก็จะถูกสลาย!"
เทพบุตรเทียนซิงสีหน้าเคร่งขรึม สองมือก่อนพิมพ์มนต์ เส้นกฎสีทองนับไม่ถ้วนสานร้อยเป็นแหต่ใหญ่มหึมา ประดุจต้องการขวางกั้นการแพร่ขยายของพลังมาร
หากพลังมารกลับดุจของเหลวที่ซึมแทรกได้ทุกซอกทุกมุม ค่อย ๆ กัดกินแหกฎแห่งกฎเหล่านั้น พร้อมเสียง "ซ่า ๆ" ของการละลายสลาย