แสงดาบกับแรงประมุทยุดปะทะกันกลางอากาศอย่างกึกก้อง คราวนี้ไม่มีเสียงร้องคำรามที่สั่นสะเทือนสรรพสิ่ง กลับกลายเป็นความเงียบสงบอย่างแปลกประหลาด
แสงดาบสีเทาดุจมีดผ่าตัดที่คมเฉียบที่สุด ทิ่งแทงเข้าไปอย่างแม่นยำสู่กฎแห่งสูญวินาศสีหม่นที่ห่อหุ้มกำปั้นของมหาเทพจี้เจวี๋ย
รอยแตกร้าวเล็กๆ นับไม่ถ้วนแผ่ขยายไปทั่วผิวแรงประมุท "เทพประมุทสูญวินาศ" ที่ดูเหมือนไม่มีอะไรทำลายได้ กลับเริ่มปรากฏสัญญาณของการพังทลายภายใต้ฟันเดียวนี้
"ต๊าก—!"
เสียงแตกร้าวดังขึ้นเบา ๆ สีหน้าของมหาเทพจี้เจวี๋ยเปลี่ยนไปทันที พลังงานคลั่งไคล้ไหลย้อนกลับมา สะเทือนจนกระดูกแขนของเขาส่งเสียงครางอย่างทนไม่ไหว ทั้งร่างกระเด็นถอยหลังดุจว่าวขาดสาย ปะทะเข้ากับภูเขาเทพลูกหนึ่งไกลออกไปอย่างหนักหน่วง จนผิวหินแข็งแกร่งนั้นถูกชะโลมออกเป็นหลุมลึกรูปร่างมนุษย์ เศษหินปลิวกระจาย ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
อวิ๋นเช่อเองก็ถูกแรงสะเทือนจนเลือดลมพลิกผัน โหนกมือที่คว้าดาบปวดแสบปวดฮด มุมปากไหลซึมเลือดออกมาเล็กน้อย
แต่แสงในดวงตาของเขากลับลุกวาวยิ่งกว่าเดิม ครึ่งก้าวสู่การสร้างเทพแล้วยังไง? ก็ยังขวางดาบเพียงหนึ่งของเขาในวันนี้ไม่อยู่!
"ฮืม ๆ……"
มหาเทพจี้เจวี๋ยดิ้นรนคลานขึ้นจากหลุมลึก เกราะเทพแตกกระจัดกระจาย มุมปากเปื้อนเลือด ดวงตาที่มองมายังอวิ๋นเช่อเต็มไปด้วยความสยองและความไม่อาจเชื่อ
"เป็นไปไม่ได้! เจ้าแค่เพียงมหาเทพระดับสูงสุดเท่านั้นเอง จะไปมีพลังรบสยองขวัญถึงเช่นนี้ได้อย่างไร?!"
เขาไม่อาจเข้าใจ เขาผู้เป็นครึ่งก้าวสู่การสร้างเทพอันหยิ่งผยองนั้น กลับถูกผู้บำเพ็ญเทพที่มีภูมิต่ำกว่าบีบจนต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้