ทั้งสองถอยหลังพร้อมกัน นับได้ว่าเสมอกัน เย่จื่อหลงก้มมองดาบยาวสีม่วงทองในมือ ลายเกล็ดมังกรที่เคยหมุนวนอยู่บนใบดาบบัดนี้จางหม่นลงมาก แถมยังปรากฏรอยแตกบาง ๆ ขึ้นหนึ่งเส้น
ดวงตาเขาเปล่งประกายหนักอึ้ง หวังว่าเพลาะดาบเมื่อครู่ที่ดูไร้พิษภัย กลับแฝงพลังอำมหิตถึงเพียงนั้น ไม่เพียงทลาย "ดาบโกรธเทพมังกร" ของเขาลงได้ ยังแทบทำให้ดาบวิเศษแห่งเทพญาณอันเป็นสิริมูลค่าของเขาได้รับความเสียหาย
"ไม่แปลกใจเลยที่มหาเซียงจูให้ข้าเดินทางมาเอง เจ้ามีคุณสมบัติพอจะทำให้ข้าตั้งใจจริง"
สีหน้าเย่จื่อหลงยังคงเรียบนิ่ง เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ได้ออกพลังเต็มที่ ไม่ต้องพูดถึงพลังเต็มที่ แม้ครึ่งหนึ่งยังไม่ได้ใช้ด้วยซ้ำ
เขาคือผู้เล่นอันดับหนึ่งแห่งภพขนานที่สอง ที่ได้รับการเลือกสรรจากมหาเซียงจูและได้รับพระโคฟินเทพ ตัวมันเองก็พิสูจน์แล้วว่าเขาโดดเด่นเพียงใด
"ออกมาเถิด! วิญญาณพิทักษ์ของข้า!"
ชั่วขณะนั้น ฟ้าเมฆเปลี่ยนสี สายฟ้าม่วงระบำระริก พลังอำมหิตที่ทำให้วิญญาณสั่นสะท้านแผ่ซ่านออกมาทั่ว
เห็นเพียงเงาร้ายมหึมาในความว่างเปล่าเบื้องหลังเขา ปริภูมิบิดบิ้วรุนแรง ร่างหนึ่งค่อย ๆ หลอมรวมขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง
นั่นคือสัตว์อสูรมหึมาเต็มตัวปกคลุมด้วยเกล็ดสีม่วงมืด รูปร่างคล้ายมังกรแต่มิใช่มังกร คล้ายเสือแต่มิใช่เสือ ศีรษะงอกดวงตาดิ่งสามดวง เปล่งแสงสีแดงเย็นเยียบ ปีกอันยิ่งใหญ่บังฟ้าบดบังดวงอาทิตย์ ขนนกทุกเส้นราวดาบสงครามอันคมเฉียบ แผ่กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างที่ทำให้ใจสั่นไสว
"สัตว์มารมังกรคุกกุญแจฟ้า เกราะวิญญาณขั้นที่ 2 เปิด!"
เมื่อเสียงเย่จื่อหลงดับลง สัตว์มารมังกรคุกกุญแจฟ้าสีม่วงมืดคำรามกึกก้องจนสั่นสะเทือนแผ่นดินฟ้าดิน ร่างอันมหึมาพุ่งกลายเป็นแสงวาบ หลอมรวมเข้าสู่ร่างของเขาในทันที