อวิ๋นเช่อมองแยกแยะรากเหง้าของอีกฝ่ายได้ในพริบตา ร่างสั่นพรายวนไปด้านข้างของยักษ์ กระบี่ยาวพร้อมแสงอาถรรพ์เสียบตรงเข้าหาดวงไฟผีสีเขียวขุ่นในเบ้าตาของยักษ์
ยักษ์ตอบสนองรวดเร็วนัก บิดคอกลับแล้วรับการปะทะด้วยบ่าอย่างห้าวหาญ กระบี่ยาวทะลุเข้าไปในไม้แห้งที่บ่า กลับถูกรากไม้พันไว้ข้างใน ระหว่างการดึงดูดแทบจะถูกแย่งกระบี่ไปเสียแล้ว
อวิ๋นเช่อจึงปล่อยมือแล้วกระโดดถอยหลัง ปลายนิ้วหลอมรวมร่องรอยแห่งมหาวิถีปฐพีขึ้น ยกมือยิงตรงเข้าหาจารึกโบราณ แต่ใครจะคิดว่าร่องรอยมหาวิถีปะทะเข้ากับเนื้อจารึกแล้ว เหลือเพียงรอยขาวจาง ๆ เพียงเส้นเดียว พลังมรณะอันมืดมนบนจารึกโบราณกลับคุกรุ่นทะลักออกมา กลืนร่องรอยมหาวิถีนั้นจนหมดสิ้น
ช่วงเวลานั้นยักษ์ได้ชักกระบี่ออกมาแล้ว บีบบดให้แตกเป็นผุยผงทิ้งไปข้าง ๆ ก้าวย่างใหญ่วิ่งตรงเข้ามาหาอวิ๋นเช่อ ทุกก้าวที่ย่ำพื้นสั่นสะเทือนจนพื้นดินแตกร้าว ต้นหลิวรอบ ๆ ก็ร่วงร่อใบร่วงตามกันทั่ว
เล่อเจิ้งเซียงหลิงเห็นเช่นนั้น หน้ากากบาปทั้งเจ็ดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้านางทันที พลังบาปข้นขื่นคุกรุ่นทะลักออกมา พวยพุ่งตามปลายนิ้วของนาง พันรัดขาทั้งสองข้างของยักษ์ไว้อย่างแน่นหนา
"อวิ๋นเช่อ รีบโจมตีจารึกโบราณ ข้าจะรั้งมันไว้เอง!"
พลังบาปแทรกซึมเข้าสู่ร่างของยักษ์ ท่วงท่าของยักษ์ชักอึ้งค้างลงทันที ดวงไฟผีในเบ้าตากะพริบระส่ำระสาย คำรามดุร้ายดังต่อเนื่อง รากหลิวทั้งร่างระเบิดออก ฝืนดิ้นรนอยากหลุดพ้นจากพันธนาการของพลังบาป