"ข้าย่อมไม่มีทักษะการต่อสู้ระดับมหาวิถีก็จริง แต่การป้องกันของเกราะเต่าปฐวีของข้า ก็เทียบได้ถึงระดับมหาวิถี!"
ทันใดนั้น กระบี่เพลิงแก้วก็พัดพาความเยือกเย็นเสียดแทงแห่งฮวงเฉวียนโยวหมิงและฤทธิ์เผาผลาญ ฟาดลงบนเกราะเต่าปฐวีอย่างรุนแรง ดังเสียงระเบิดทึบหนักดั่งฟ้าผ่า
"ตึม——!!!"
เปลวไฟและหมอกเยือกฟุ้งซ่านอยู่บนผิวเกราะเต่าอย่างบ้าคลั่ง ทว่าดูเหมือนจะไม่อาจทำร้ายแม้แต่น้อย
เช่ออวิ๋นยืนอยู่เบื้องหลังเกราะเต่า ใบหน้าผุดรอยยิ้มเมื่อใจ "เป็นอย่างไรบ้าง เกราะเต่าปฐวีนี่ข้าแสวงหามาได้ยากเย็นนัก แม้จะเป็นทักษะการต่อสู้ระดับมหาวิถี ก็อย่าหวัง......"
"เกรียด——!"
แต่คำพูดของเช่ออวิ๋นยังไม่ทันจบ เสียงแตกสลายดังแหวกอากาศก็บังเกิดขึ้นเฉียดพริบ
รอยยิ้มเมื่อใจบนใบหน้าของเขาแข็งค้างทันที รูม่านตอดหด มองไปยังเกราะเต่าปฐวีเบื้องหน้าด้วยความเชื่อไม่ได้
บนผิวเกราะเต่าที่เคยแกร่งคงกระพัน อวดอ้างว่ารับทักษะการต่อสู้ระดับมหาวิถีได้ กลับปรากฏรอยแตกร้าวชัดเจน! รอยร้าวแผ่ขยายไปราวโครงข่ายใยแมงมุม ดังเสียง "แปร๊ด" ไม่ขาดสาย
กฎแห่งฮวงเฉวียนโยวหมิงที่สิงสถิตบนกระบี่เพลิงแก้ว ณ บัดนี้ราวหนอนรากกระดูก ไหลทะลังเข้าสู่รอยแตกร้าวอย่างบ้าคลั่ง แสงอาคมป้องกันภายในเกราะเต่าจางหายลงในพริบตา
เช่ออวิ๋นรู้สึกถึงความเยือกเย็นเจาะใจและความปวดแสบที่แผ่ผ่านเกราะเต่ามา จนต้องครางในลำคอ ร่างสะดุดถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจสยอง
"แตก......แตกแล้ว! นี่......นี่เป็นไปได้อย่างไร!"
จิตใจของเช่ออวิ๋นแตกสลาย การที่เกราะเต่าปฐวีแตกร้าวทำให้เขาสูญเสียที่พึ่งใหญ่หลวง ในขณะเดียวกันความโกรธก็พุ่งทะลังขึ้นในใจ