ในเวลานี้ ณ ชาติเทพชิงหลวนหลิวกวาง ความโหดเหี้ยมและเลือดสะพัยของเหล่าปีศาจนั้นรุนแรงยิ่งกว่าที่ฉินเซียวเคยจินตนาการไว้อีก
ฉินเซียวยืนอยู่บนกำแพงเมืองเทพหลวง จ้องมองกองทัพปีศาจที่ไหลบ่าเข้ามาประดุจกระแสน้ำข้างล่าง ใบหน้าเคร่งขรึมดั่งเหล็กกล้า
ปีศาจเหล่านี้มีรูปลักษณ์แตกต่างกันไป บางตนประดุจแมงมุมยักษ์ ช่องปากหยดน้ำเมือกกัดกร่อนรินไหล บางตนคล้ายมนุษย์หมาป่าที่ลุกไหม้ด้วยเพลิงดำ อันเขี้ยวเล็บเปล่งแสงเย็นเยียบ และยังมีบางตนที่ร่างกายก่อตัวจากความแค้นฝังลึกนับไม่ถ้วนบิดเบี้ยวรวมกัน แค่ที่ซึ่งมันผ่านไป แม้แต่กำแพงเมืองอันแข็งแกร่งก็เริ่มผุพังและแตกร้าว
"ยิงธนู!"
เมื่อฉินเซียวออกคำสั่งเพียงเสียงเดียว ธนูนับหมื่นดอกจากบนกำแพงเมืองพุ่งขึ้นพร้อมกัน ลูกศรที่ประดุจพลังเทพประสาทนานับหมื่นดวงตกกระหน่ำใส่ฝูงปีศาจประดุจสายฝนโปรย
อย่างไรก็ตาม ลูกศรส่วนใหญ่เมื่อปะทะร่างปีศาจที่หนังหนาเนื้อแกร่ง กลับสร้างแผลเพียงเล็กน้อย บางดอกถูกกระเด็นออกไปเฉย ๆ มีเพียงไม่กี่ดอกที่อาบพลังเทพอันสามารถยิงสังหารปีศาจระดับต่ำได้อย่างหวุดหวิด แต่สำหรับกองทัพปีศาจมหึมาแล้ว สิ่งนี้ช่างเปรียบดังหยดน้ำหยดเดียวที่ช่วยไฟที่กำลังลุกไหม้
"ตูม!"
ปีศาจเพลิงเหวลึกตนหนึ่งสูงกว่าสิบจ้าง ชกหมัดใหญ่ลงบนกำแพงเมืองอย่างรุนแรง กำแพงเมืองแห่งชาติเทพที่แข็งแกร่งถูกทุบจนเป็นแอ่งยุบขนาดมหึมา เศษหินกระเด็นระเบิด ทหารผู้ป้องกันเมืองถูกแรงสั่นสะเทือนจนเป็นโลหิตอาเจียน แนวรบเกิดความโกลาหล
"ผู้บัญชาการฉิน! ทำเช่นนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว! ปีศาจมีมากเกินไป แนวรบของเราใกล้จะรับไม่ไหวแล้ว!" รองผู้บัญชาการเซียวซานตะโกนอย่างร้อนรน แขนซ้ายของเขาถูกอันเขี้ยวเล็บของปีศาจฉีกขาดจนเห็นกระดูก โลหิตเปื้อนครึ่งชุดเกราะ