อวิ๋นเช่อและพวกไม่ได้มุ่งหน้าไปยังกองบัญชาการเรื่องปริศนาร่วมกัน แต่ตรงกลับไปยังเทพรัฐชิงหลวนหลิวกวาง
แท้จริงแล้ว เขาไม่ได้ใส่ใจต่อมรดกของเทพวูนัก เพราะมรดกที่ดีเพียงใดก็เป็นเพียงงานวิจัยเกี่ยวกับยาพิษและภูตแมลงเท่านั้น วิธีควบคุมผู้อื่นเช่นนี้ไร้ประโยชน์ต่อเขา
แต่ขณะที่เขากำลังจะหล่อหลอมมรดกเทพวูลงสู่มหาศาลาวิชาบำเพ็ญ กลับบังเอิญพบเทพคาถาวจนะชนิดหนึ่งที่น่าสนใจยิ่ง
เทพคาถาวจนะนี้แม้จะดูมารสันดาน แต่กลับทรงพลังอย่างยิ่ง และมีฤทธิ์ควบคุมสูงสุด
เทพคาถาวจนะนี้นามว่า ตรามหาจักรพรรดิผันแปร ชื่อฟังดูเคร่งขรึมเช่นนั้น แต่เมื่ออวิ๋นเช่อเห็นฤทธิ์ของมัน ก็ต้องตื่นตะลึงจนออกอาการ
เขารู้สึกได้ว่า เทพคาถาวจนะนี้ใช้งานได้ดีกว่าความลับถอดอักษรกับเสินซวียิ่งนัก
ฤทธิ์ของตรามหาจักรพรรดิผันแปรคือ ผู้ใดถูกตรานี้ บำเพ็ญจะถูกปิดผนึกทันที และจะเกิดอาการอยากขับถ่ายจนอดกลั้นไว้ไม่ได้
แต่การแก้ผนึกก็ง่ายดาย เพียงรีบเข้าห้องส้วมโดยเร็ว ก็จะกลับคืนสู่ระดับสูงสุดของพลังรบ
ทว่าปัญหาก็คือ ใครเล่าจะไปเข้าส้วมกลางสงคราม เรื่องนี้ย่อมเป็นการยากเย็นเกินความจริง
และที่สำคัญที่สุด เมื่ออาการอยากขับถ่ายมาเยือน กลับมาพร้อมคุณสมบัติท้องผูกอันทรงฤทธิ์ จะรีบจัดการให้จบกลับเป็นเรื่องยากเย็น
ดังนั้น บรรดาศัตรูจากต่างจักรวาลในอดีตจึงต้องพกเม็ดยาระบายวิเศษติดตัวเสมอ เพื่อรับมือเทพคาถาวจนะนี้ของเทพวู
เพียงกลืนลงไป ทุกอย่างจะไหลรี่ราวสายน้ำ และจะกลับคืนสู่ระดับสูงสุดของพลังรบทันที
กล่าวกันว่า ศึกต่อสู้กับเทพวูในครั้งนั้น เหลือแต่ของเหลืองของขาวกระจายเต็มฟ้า ดัชนีมลพิษทางอากาศทะลุจุดวิกฤตไปเลยทีเดียว