เย่จื่อหลงกับเซียวฮั่วฮั่วได้ยินดังนั้น ต่างไม่กล้าประมาท รีบกระตุ้นเทพพลังและเปลวเพลิงภายในกายขึ้นอีกครั้ง แสงระลอกมหาศาสตรายุทธ์ยิ่งเปล่งประกายระยับ ภาพมังกรสีม่วงกับเปลวไฟสีแดงสานพันเกี่ยวกัน ไม่หยุดบีบอัดและหลอมรีดพลังแหล่งกำเนิดในบริเวณแกนกลาง
หลุมดำมหึมานั้นภายใต้อำนาจของมหาศาสตรายุทธ์ ค่อย ๆ หดเล็กลง สีของมันเปลี่ยนจากครามสนิทกลายเป็นหม่นมัว
เวลาผ่านไปทีละวินาที การหลอมรีดนั้นยืดยาวและน่าเบื่อ
ลมหายใจของเย่จื่อหลงกับเซียวฮั่วฮั่วเริ่มไม่นิ่ง แต่ทั้งสองก็ยังฝืนเขี้ยวอดทนต่อไป
ในที่สุด เมื่อพลังงานระเบิดออกรุนแรงหนึ่งครั้ง หลุมดำที่หดเหลือเพียงขนาดราวหนึ่งวานั้นก็หดตัวอย่างฉับพลัน กลายเป็นผลึกศิลาขนาดเท่าหมัด ใสกระจ่างทั่วทั้งเม็ด แผ่แสงขาวนวล ลอยอยู่กลางมหาศาสตรายุทธ์
"สำเร็จแล้ว!"
เย่จื่อหลงกับเซียวฮั่วฮั่วพ่นลมหายใจออกพร้อมกัน ถอนมหาศาสตรายุทธ์ ร่างสั่นคลอนเล็กน้อยขณะลงประจำตำแหน่งข้างประมุขใหญ่แห่งเมืองสังขาร
ประมุขใหญ่ยื่นมือออกไป ผลึกศิลาเม็ดนั้นก็บินมาปรากฏในฝ่ามือเอง
เขาพินิจผลึกแกนกลางที่หลอมรวมแหล่งกำเนิดของสถานีมิติว่างทั้งแห่งนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน สัมผัสพลังมหาศาลและกฎแห่งมิติที่บรรจุอยู่ข้างใน มุมปากจึงเผยรอยยิ้มที่แท้จริงเป็นครั้งแรก
"จากวันนี้เป็นต้นไป สถานีห้วงว่างนี้ ก็เป็นของในกรงเล็บแห่งเมืองสังขารของข้าเสียแล้ว!"
แต่กะทันหน้า กลิ่นอายโบราณผิดธรรมชาติเมื่อครู่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เสียงเพลงหลอกล่อไหลเข้าหูของทุกคนในสถานีมิติว่าง
"เอ๊ย! เห็นแก่ตัวเองจึงลงมือกระทบรากฐาน ก้าวต่อจากนี้ พวกเจ้าลูกหลานรุ่นหลังต้องเดินไปเอง"