ร่างของหลิวเซิ่งฮุยสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง เขาก้มลงมองดาบหิมะที่เสียบตรงหน้าอก เลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
เขารู้สึกได้ชัดเจนถึงพลังชีวิตที่กำลังไหลจากไปพร้อมกับเลือดอุ่นๆ สัมผัสเย็นเยียบที่คุ้นเคยทำให้เขาย้อนคิดถึงอวี๋โหรวที่ถูกเขาแทงทะลุหัวใจ
ตอนนี้ ในที่สุดก็ได้ลิ้มรสความเจ็บปวดแสนสาหัสและความสิ้นหวังที่หัวใจถูกฉีกกระชาก ร่างกายเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ลำคอส่งเสียงครางในลำคอฟังไม่เป็นคำพูด
"เจ้า...... ฆ่าข้าไม่ได้ บิดาข้าเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นเทวะ เจ้าฆ่าข้าไป ชีวิตที่เหลือเจ้าจะมีแต่ความหวาดกลัวและหลบหนี"
แววตาของหลิวเซิ่งฮุยฉายความบ้าคลั่ง ดิ้นรนอย่างสุดชีวิต หมายจะระดมพลังเทวะที่เหลือในร่างโต้กลับ แต่กลับพบว่าความเจ็บปวดที่หัวใจราวกับวิญญาณถูกฉีกนั้น ทำให้เขาไม่สามารถหมุนเวียนกระทั่งพลังวิญญาณขั้นพื้นฐานได้
ข้อมือของอวิ๋นเช่อหมุนเล็กน้อย ใบดาบหิมะเกี่ยวผ่านหัวใจของอีกฝ่ายอย่างแรง กระชากพวยเลือดร้อนระอุขึ้น
"ผู้แข็งแกร่งขั้นเทวะงั้นหรือ? รอให้บิดาเจ้ามาหาข้า ข้าจะให้เขารู้ว่าแม้จะเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นเทวะ ข้าก็จะฆ่าไม่เว้น" น้ำเสียงของอวิ๋นเช่อเย็นชาดั่งเกล็ดน้ำค้าง ไม่มีความปรานีแม้แต่น้อย
รูม่านตาของหลิวเซิ่งฮุยขยายใหญ่ขึ้นทันที พลังชีวิตมอดดับลงราวกับเปลวเทียนในสายลม ใบหน้าแข็งค้างไว้ด้วยความหวาดกลัวและไม่ยินยอมครั้งสุดท้าย
เมื่อดาบหิมะถูกดึงออก ร่างของเขาล้มลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ดับสูญลมหายใจโดยสิ้นเชิง