“อวิ๋น......อวิ๋นราชันผู้คุมแคว้น เป็นความเข้าใจผิดทั้งหมด!”
จักรพรรดิปีศาจดิ้นรนสุดชีวิต มารเอี้ยนภายในกายคุกรุ่นระบำโกลาหล แต่ไม่ว่าจะทำเพียงใดก็หนีพ้นพันธนาการแห่งแสงวิญญาณนั้นไม่ได้
อวิ๋นเช่อยิ้มเยาะ “ความเข้าใจผิด? เจ้าพวกเจ้านับมนุษย์เราเป็นอาหาร แล้วเรียกสิ่งนี้ว่าความเข้าใจผิด?”
ถ้อยคำยังไม่ทันจางหาย นิ้วมือทั้งห้าของเขาก็บีบกระชับ เสียงกร๊ากดังแหลมคม ดวงวิญญาณของจักรพรรดิปีศาจถูกบีบแตกละเอียดในทันที สามส่วนสิบของแก่นแท้แห่งชะตาไหลตามแสงวิญญาณเข้าสู่ร่างของอวิ๋นเช่อ ส่วนซากร่างที่เหลือเขาสะบัดมือโยนทิ้งลงกลางฝูงปีศาจต่างรูปร่าง ชั่ววูบเดียวก็ถูกฉีกกินสิ้นเชิง
ปีศาจที่เหลือเมื่อเห็นจักรพรรดิผู้นำถูกสังหารในพริบตา ต่างตกใจจนวิญญาณแทบมิอยู่กับเนื้อ จะยังกล้ารบอีกโดยไร้ หันหลังหนีตรงเข้าสู่รอยแยกมิติทันที
หลี่ไป๋ล่วงรู้มานานแล้วว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้ จึงรอซุ่มอยู่ที่ปากรอยแยก ปล่อยลมปราณสายฟ้าออกไปหนึ่งพักตร ผนึกทางออกปิดสนิท ไม่ถึงไม่กี่ลมหายใจ ปีศาจที่บุกเข้าสู่ฐานทัพใหญ่ก็ถูกกวาดล้างสิ้นซาก
ม่อหน่ายังคงยืนจับปืนแน่นบนกำแพงเมือง จ้องมองศพปีศาจที่กองระเนระนาดเบื้องล่าง และอวิ๋นเช่อที่ยืนไพล่หลังอยู่กลางอากาศ กินเวลาครู่ใหญ่จึงรู้ตัวทัน ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น “ท่านผู้บัญชาการสูงสุด เป็น......เป็นผู้บัญชาการใหญ่กลับมาแล้ว และท่าน......ท่านยังนำมังกรหนึ่งตัวกลับมาด้วย! บนโลกนี้ มีมังกรจริง ๆ!”
ไหล่ที่เกร็งมากว่าครึ่งเดือนของชูไป๋ม่อคลายลงทันที สาบหน้าที่เปียกปอนไปด้วยเหงื่อเย็น แล้วหัวเราะก้อง “ทั้งนักบำเพ็ญและปีศาจยังมีอยู่ มังกรจะแปลกอะไร เด็กนี่...ข้าไม่เคยมองผิดจริง ๆ”
ถ้อยคำยังไม่ทันจางหาย เบื้องไกลที่ขอบฟ้ากลุ่มหมอกดำมหึมาก็พวยพุ่งขึ้นอีก กองเสริมปีศาจไหลบ่าต่อเนื่องผ่านรอยแยกมิติเข้ามาไม่สิ้นสุด มืดครึ้มจนเกือบปิดกั้นครึ่งฟากฟ้า