เสียงจากไป พระเถระชราผู้เคยอ่อนโยนเมตตากลับเปลี่ยนเป็นน่าสยดสยองอย่างที่สุด หัวเกลานั้นมีเส้นเลือดสีม่วงดำขูดขึ้นเต้นถี่ต่อเนื่อง
เสียงครวญครางเต็มเปี่ยมด้วยความแค้นเคืองนับไม่ถ้วนแทะรูดออกจากช่องเจ็ดของร่างเขา ห้องลับใต้ดินทั้งห้องถูกพลังมืดชั่วร้ายข้นครึ้มเข้าแทนที่ในทันที พลังมืดนั้นพันรัดกำแพงหิน กระทั่งผนังบ่อหยกขาวอันอ่อนนุ่มก็ถูกกัดกร่อนเป็นแอ่งหลุมร่องรอยในชั่วขณะ
หยาดเหลววิญญาณโฮ่วตุ้นในบ่อเดือดพล่านคลั่ง กลิ่นหอมบริสุทธิ์ถูกกลิ่นเหม็นคาวปกคลุมแทน ผิวบ่อผุดขึ้นเป็นใบหน้ามนุษย์บิดเบี้ยวร่ำไห้ครวญนับไม่ถ้วน ล้วนเป็นวิญญาณบริสุทธิ์ที่สิ้นชีวิตใต้คมมีดของพระชราเมื่อพันปีที่ผ่านมา
พระชรากำพระผ้าเหลืองของตนเองแน่นจนนิ้วเหี่ยวกรอบ ใบหน้าบิดเบี้ยวจนเปลี่ยนรูปไปด้วยความเจ็บปวด น้ำตาขุ่นมัวของชราไหลปนเลือดดำจากหัวมุมตา เสียงแหบพร่าราวกับถูกลงรอยด้วยกระดาษทราย
"วิญญาณเคราะห์ร้ายเหล่านี้ขังข้ามาตลอดชีวิต บัดนี้ข้าไฟในตะเกียงมอดดับ ไม่อาจปราบปรามมันต่อไปอีกแล้ว หากปล่อยให้มันพุ่งออกไป แดนทะเลทรายตะวันตกร้อยหมื่นลี้จะกลายเป็นดินแดนแห้งตายไร้หญ้างอก ท่านอวิ๋นผู้ให้ทาน เชิญลงมือเสีย จงถือเสียว่าเป็นการชดใช้บาปสุดท้ายของข้าเพื่อสรรพชีวิตทั้งปฐพี"
อวิ๋นเช่อมองพระชราที่พุ่งเข้าปะทะตนอย่างฉับพลัน คิ้วขยับเล็กน้อย เขาแยกไม่ออกว่าอีกฝ่ายจริงใจหรือแสร้ง
น้ำเสียงราวกับตั้งตนสละชีพเพื่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่การโจมตีที่ปล่อยใส่กลับโหดร้ายเหี้ยมเกรียมยิ่ง
"อาตมาเฒ่าเลือกที่จะสำนึกผิดแล้ว ข้าจะประสิทธิ์ประสานให้เสียเลย"
ว่าแล้ว อวิ๋นเช่อระยับไปปรากฏข้างกายพระชรา หมัดขวาส่องประกายพลังเทพสีเทาทอง ทุบลงที่ซี่โครงของพระชรา
ทว่าร่างของพระชรากลับระเบิดรัศมีพุทธะออกรอบกาย หยุดหมัดที่ทรงพลังนั้นไว้ได้อย่างหนักหน่วง และฝ่ามือแห้งกรอบนั้นก็รวดเร็วประกอบพุทธมุทราหลายประการ อักขระ "สวัสดิกะ" เล็กจิ๋วแต่น่าขนลุกพุ่งเข้าหาคิ้วกลางของอวิ๋นเช่ออย่างรวดเร็ว
"เชอะ ข้าว่าอาตมาเฒ่าคำพูดไม่ตรงกับใจนี่นา!" อวิ๋นเช่อคำรามเบา ๆ