อวิ๋นจวอชางตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว สะบัดมืออาซาออกแล้วพุ่งเข้าไปหมายจะตัดเลือดแทนตัดชีวิต หอกแดงทับทองทะลุกระดูกพุ่งทะยานไปพร้อมเสียงลมเหมือนร้องไห้เลือด จ่อปักตรงเข้าหาชายหนวดขาวที่ลอยอยู่กลางอากาศ
อาซารีบไล่ตามไปดึงเขาเอาไว้ เบ้าตาของนางก็แดงก่ำไม่ต่างกัน แต่นางเยือกเย็นกว่าอวิ๋นจวอ จึงส่ายหน้าให้อย่างรีบร้อน
"ห้ามใจร้อน! อีกฝ่ายคือวิถีแห่งสวรรค์โดยแท้ ขึ้นไปเท่ากับไปตายเปล่า จะเอาอะไรไปทวงแค้น!"
"แม้ต้องตายข้าก็ต้องไป!"
น้ำเสียงอวิ๋นจวอสั่นเครือ ปลายหอกชี้ไปยังชายหนวดขาวกลางอากาศ กำมือแน่นจนโคนนิ้วฉีกออกเป็นแผลเลือด
"พี่ใหญ่อวิ๋นคือบิดาผู้ให้กำเนิดของข้า ข้าจำต้องล้างแค้นให้ท่าน"
จี้เป่ย์มองอวิ๋นเช่อที่นอนราบไร้ลมหายใจอยู่บนพื้น แล้วกุมหน้าหัวเราะคำราสู่ฟ้า เสียงหัวเราะนั้นโอหังอย่างที่สุด
"ท่านวิถีสวรรค์ทรงบริสุทธิ์ยิ่ง! ข้าว่าไว้แล้ว วันนี้อวิ๋นเช่อต้องตายแน่นอน! เดี๋ยวนี้มันก็ใกล้ตายแล้ว! รางวัลจากวิถีสวรรค์ เป็นของข้าแล้ว!"
ชายหนวดขาวก้มพระนัยน์ตามองอวิ๋นเช่อที่นอนจมฝุ่นเพียงครู่เดียว กวาดสายตาไปยังจี้เป่ย์ที่ดูเหมือนคลั่งไคล้ คิ้วขยับเบา ๆ ก่อนจุดจุดที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
ณ ขณะนั้นเอง นิ้วมือของอวิ๋นเช่อที่นอนอยู่พื้นขยับเบา ๆ ขึ้นมา
การขยับนั้นเบาหวิว เบาเหมือนเพียงภาพลวงตาที่ลมพัดผ่าน ทว่าอวิ๋นจวอที่จ้องมองอวิ๋นเช่อไม่วางตาก็มองเห็นได้ทันที
"ขยับแล้ว! มือพี่ใหญ่อวิ๋นขยับแล้ว!"
ทุกคนตะลึงงัน หัตถ์ที่ลอยกลางอากาศของชายหนวดขาวก็หยุดค้าง ท่านก้มมองร่างเล็ก ๆ ที่ไร้วี่แววนั้น แววประหลาดใจฉาบผ่านในดวงตา
"มีเรื่องเช่นนี้เลยรึ? วิญญาณเทพกระจัดกระจายไปเกือบหมด ยังรอดติดลมหายใจได้อีกงอมืองอมาย?"