ม่อเหยโถมองเห็นอวิ๋นเช่อที่ปรากฏตัวขึ้นโดยกะทันหัน คิ้วเริ่มขมวดเล็กน้อย เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายคุ้นเคยอย่างใด แต่ชั่วขณะนั้นเองกลับนึกไม่ออกว่าเคยพบกันที่ใด
"เจ้าเป็นใคร? รู้ว่าข้าคือมหาจอมเทพม่อเหยโถ ยังกล้ามายุ่งเรื่องของข้าอีกหรือ?"
อวิ๋นเช่อไม่ตอบคำถามนั้น หากแต่ก้มมองไดอาน่าในอ้อมอก สำรวจลมหายใจของนางเบา ๆ แล้วส่ายศีรษะ "เฮ้อ เสียดายราชินีผู้กล้าหาญเช่นนี้ จะต้องสูญสิ้นไปอย่างไม่มีชิ้นดี"
เขาโบกมือเบา ๆ พลังแห่งชีวิตอันอ่อนโยนจึงไหลลงสู่ร่างไดอาน่า พอหยุดยั้งวิญญาณเทพที่แตกกระจายและสัญชาตญาณที่รี่ระบายของนางเอาไว้ชั่วคราว
"เจ้าจะทำอะไรแท้?!" น้ำเสียงของม่อเหยโถเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม เขาสัมผัสได้ถึงความเป็นปฏิปักษ์ในตัวอวิ๋นเช่อ
อวิ๋นเช่อไม่ตอบสนอง สายตากลับหันไปมองเทพหนุ่มผู้แจ้งความระแวงในแววตาเช่นกันที่ยืนอยู่เคียงข้างม่อเหยโถ แล้วเดาว่า "เจ้าคือมิคใช่หรือไม่? บุตรบุญธรรมของม่อเหยโถ?"
ใบหน้าของมิคเคร่งเครือทันที ก้าวย่างออกไปหนึ่งก้าว กล่าวเสียงเย็น "กล้าอวด! นามของบิดาบุญธรรมข้า เจ้าจะเรียกตรง ๆ ได้เช่นไร! รีบปล่อยไดอาน่า คุกเข่าคอยรับโทษอยู่ข้าง ๆ ซะ มิฉะนั้นวันนี้ข้าจะทำให้เจ้าวิญญาณสูญสลายพร้อมกาย!"
"วิญญาณสูญสลายพร้อมกายหรือ?" อวิ๋นเช่อดังกล่าวเหมือนได้ยินเรื่องขบขันใหญ่หลวง หัวเราะครืนออกมาไม่หยุด "ด้วยพวกเจ้าสองคนนี่นา?"
เขาอุ้มไดอาน่าไว้ ร่างกายสั่นเพียงแวบ ปรากฏตัวขึ้นไม่ไกลจากม่อเหยโถกับมิค กล่าวเสียงเย็นชา "ม่อเหยโถ คู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า ส่วนเจ้า มิค ไปเล่นขี้ตีนที่ข้าง ๆ ก่อนเถิด"
"โอหัง!" มิคถลึงตา เทพสายสะท้อนพุ่งทะลังออกจากทั่วทั้งร่าง นับแต่ขึ้นสู่ขั้นจอมเทพมา ยังไม่เคยมีผู้ใดกล้าพูดจากับเขาเช่นนี้