ตั๊กแตนตำข้าวยักษ์ทองดำคำรามลั่น ทันใดนั้นเส้นแข็งสีเงินเทานับไม่ถ้วนที่ตาเปล่ามองแทบไม่เห็นก็พุ่งทะยานออกจากปลายร้อยขาของมัน เรียงร่างกันเป็นแหตาคลุมรอบกายอวิ๋นเช่อทันที บนเส้นแข็งนั้นเปล่งรัศมีเร้นลับที่ขานแยกวิญญาณเทพ ทุกเส้นล้วนแฝงความคมที่จะฉีกมิติสูญ
อวิ๋นเช่อรูม่าตีบตัน ขวานเทพเพลิงฟาดพาดทันที แต่เส้นแข็งเหล่านั้นเหนียวหยุ่นยิ่งกว่าใดๆ ตัดขาดหนึ่งเส้นก็มีสามเส้นพันรัดเข้ามา แม้แต่พลังเทพของเขายังถูกบีบหมุนจนเกือบแหลกละเอียด
สี่ไป๋เห็นดังนั้นจึงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด ร่างมังกรขยายกายขึ้นอย่างก้าวร้าว สายฟ้ากลายเป็นกรงขังคลุมลงบนตั๊กแตนตำข้าวยักษ์ พยายามบังคับให้มันถอนเส้นแข็งคืน ทว่าอีกฝ่ายเห็นทีว่าฝ่ายตายชัดเจน ร้อยขาลงหลักมั่นคงในห้วงมิติ ปล่อยให้สายฟ้าลนไหม้ เส้นแข็งกลับยิ่งถี่ยิ่งหนาแน่นขึ้น จนกระทั่งวิญญาณพิทักษ์ชั้นที่สองของอวิ๋นเช่อเริ่มปรากฏรอยแตกละเอียดขึ้นมา
"ฮึง! ที่แท้ก็ดูหมิ่นเจ้าไปเอง วิญญาณพิทักษ์ชั้นแรก ผู้บุกเบิก ออกมาเดี๋ยวนี้!"
ผู้บุกเบิกแวบหนึ่งก็หายไป ทันใดนั้นร่างอวิ๋นเช่อก็สวมชุดเกราะบางเงินปีกเพราพันทั่วกาย เกศาสีน้ำเงินอ่อนยาวสยายก็เพิ่มเส้นสีเงินวับแวมขึ้นหนึ่งสาย
"มังกรพลังประทาน เปิด!"
"หม้อใหญ่มาโผ้เก้าวน เก้าวนออกจากเตา ไหม้ซะแล้ว!"
อวิ๋นเช่อตะโกนก้อง ขวานเงินในมือระเบิดแสงสว่างวิบวับตามคำสาป พลังเทพเพลิงพุ่งท้นออกมาเหมือนภูเขาไฟระเบิด ก่อตัวเป็นวงนรีเพลิงหมุนวนขึ้นบนคมขวาน
หนึ่งทีฟันนี้รวบรวมความเข้าถึงขั้นสูงสุดของวิชาขวานใหญ่มาโผ้เก้าวนไว้ทั้งหมด ที่ใดคมขวานผ่านไป มิติสูญย่อมถูกเผาจนบิดเบี้ยวคดโค้ง
เส้นแข็งกันมิติของตั๊กแตนตำข้าวยักษ์ทองดำเบื้องหน้าพลังเทพเพลิงอันบ้าคลั่งนี้ เปรียบเสมือนแหตาไหมเปราะบาง ขาดวูบทีละเส้นสองเส้น คมขวานเพลิงเผาไหม้ฟันลงบนเกราะนอกที่แตกร้าวไปแล้วของมันอย่างไร้ความปราณี