นางไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าสักก้าว เกรงว่านี่คือความฝันที่ตัวเองใฝ่ฝันถึงทุกลมหายใจ หากเอื้อมมือเข้าใกล้ คนตรงหน้าอาจจะสลายหายไปดั่งฟองสบู่
ชายหนุ่มยืนอยู่ ณ ทางเข้า ร่างกายสูงสง่ามั่นคงยิ่งกว่าครั้งที่เดินจากไปเมื่อหลายปีก่อน คิ้วและแววตาสิ้นสุดความอ่อนเยาว์ในอดีต แต่ก็ยังคงเป็นภาพเดิมที่สลักจารึกอยู่ในดวงใจของนาง
เขาก้าวย่างเดินเข้ามาหานาง เสียงกลั่นแก้วอันเป็นเอกลักษณ์ "เป็นข้า ข้ากลับมาแล้ว และไม่มีวันจากไปอีก"
กู้เหยียนมองร่างของเขาที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หยาดน้ำตาร้อนผ่าวที่กดกลืนไว้ก็ไหลร่วงลงมาในที่สุด นางยกมือปิดปาก แต่ก็ยังกลั้นเสียงสะอื้นในลำคอเอาไว้ไม่อยู่
หลินเหิงยื่นมือออกมาโอบกอดนางเข้าไว้ในอ้อมแขนเบา ๆ สัมผัสได้ถึงบ่าของคนในอ้อมกอดที่สั่นระริก เงยหน้าลงจุมพิตที่ยอดผมของนางเบา ๆ
"ขอโทษนะ เหยียนเอ๋ย ให้เจ้ารอคอยนานเช่นนี้ เจ้าต้องลำบากใจมากเลย"
กู้เหยียนซบหน้าอยู่ในอ้อมกอดนั้น มือบีบชายเสื้อของเขาแน่น ร้องไห้ไปครึ่งวันจึงเงยหน้าขึ้น ตาแดงช้ำจากน้ำตามองสำรวจใบหน้าเขา
"ตลอดปีเหล่านี้เจ้าไปอยู่ที่ไหน? ไม่มีข่าวคราวแม้แต่น้อย... ข้าคิดว่า... คิดว่าเจ้าไม่กลับมาจริง ๆ แล้ว"
"เรื่องราวมันยาวเหลือเกิน" หลินเหิงยกมือปาดน้ำตาบนแก้มของนาง ปลายนิ้วลูบไล้แก้มที่เย็นเยียบนั้นเบา ๆ
"เรื่องของตระกูลเหยียนเป็นการจัดการของข้า จากนี้ไปไม่มีใครกล้ามารบกวนตระกูลกู้อีก ทุกอย่างมีข้ารับผิดชอบ"
กู้เหยียนได้ฟังดังนั้น ข้อสงสัยในใจที่เต็มเปี่ยมก็มลายสูญสิ้นในพริบตา นางรู้อยู่แล้วว่าคนอย่างน้องชายเลือดเนื้อสัตว์นั่นไม่มีทางเป็นไปได้
ที่แท้ทั้งหมดนี้คือฝีมือคู่หมั้นที่หายไปนานหลายปี แท้จริงแล้วเขาแอบปกป้องนางอยู่จากเงามืดมาตลอด นางมิได้รักผิดคนจริง ๆ